Maid

Tussen de weet ik hoeveel films en series en docus Netflix biedt, zit zo af en toe een parel.
“Maid” is zo’n parel. Gebaseerd op een boek van Stephanie Land, volgen wij het leven van Alex. Ze woont samen met Sean en haar kind Maddy in een trailer.
Sean slaat haar dan wel niet, maar is wel geweldadig op het mentale vlak.
Op een gegeven moment is zij het zat en vertrekt.
Met Maddy belandt ze in een crisisopvang en probeert van daar uit een nieuw leven op te bouwen.

Het wordt haar niet gemakkelijk gemaakt, dat nieuwe leven. Een moeder die mentaal nogal labiel. De ex-vriend die maar in beeld blijft. Het papierwerk dat ze moet invullen voor elke uitkering of bijdrage van de staat.
Maar ondanks de tegenslagen houdt Alex moed. Ze blijft positief en uiteindelijk betaald het zich uit.
Ze kan een nieuw leven opbouwen in Montana en een cursus volgen om schrijfster te worden. Dat waar ze van droomde. De hele tijd.

“Maid” is een mooie gemaakte mini serie. Het gaat over armoede, dakloos zijn en huiselijk geweld. Het wordt integer in beeld gebracht en verteld, geen overdreven emotie. Je voelt met Alex mee als het weer eens meezit, na een aantal tegenslagen en tegenwerkingen, wanneer je denkt dat ze nu echt de woning van haar leven heeft gevonden. En wie weet de zorgzame en lieve vent die het echt met haar meent.
En dat Sean het op zijn manier voor haar weer verpest.

Natuurlijk komt aan het eind alles voor haar weer goed en kan ze hoopvol te toekomst tegemoet zien.
Tot die tijd ben je als kijker getuige van haar gevecht met overheidsinstanties, papierwerk, armoede en dakloos zijn. De weg uit die misere is niet gemakkelijk.

De acteerprestaties zijn uitstekend. De muziekkeuze mag er ook zijn, om het gemoed van Alex aan te scherpen.

Favoriete scene? Aflevering 6: Alex heeft de woning van haar leven gevonden, voor het onderhoud van de tuin mag ze blijven. Dochter Maddie is jarig. Het feestje wordt in het prieel gehouden. Sean met zijn vrienden komen op het feestje en het ontspoort in drank en drugs en overlast.
Gevolg: Alex verliest haar droomplek en rijdt weg. Thom York’s Dawn Chorus begeleidt ons naar haar nieuwe plek. Nate, die heimelijk verliefd op haar is en graag voor Alex en Maddie wil zorgen. Nate is zo’n man die slim is en sociaal, en niet zoals Sean. Nate maakt wolkenkrabbers, Sean tapt bier. En terwijl de sneeuw naar beneden dwarrelt (symbolisch voor een schone lei) haalt hij de spullen uit haar auto.

En dan zijn we pas op de helft van het verhaal.

Een Westerling in Wommels (4)

Het wonen in het andere deel van het land, dan het westen is niet alleen het missen van files, overvolle treinen, gejaagde yuppen bij de AH kassa, maar het gaat ook om andere ‘zaken’.

Soberheid.

Is er één van. Het dagelijkse leven in Friesland is niet alleen sober, maar stemt ook tot tevredenheid. Een fancy kledingzaken, hippe barrista’s, dure auto’s. Die zie je mondjesmaat.
Mijn kledingzaak gaat niet verder dan de zaak om de hoek, of de praktische kleding van de Welkoop. Is het zo dat de mensen hier minder verdienen? Er een lagere levenstandaard op na houden? Maar toch intens gelukkig zijn? Met wat ze hebben.

Zo lijkt het wel. De burgemeester van Leeuwarden noemde het bij zijn aanwezigheid bij “Dit Was Het Nieuws”, het leven in Friesland is langzamer. En niets is minder waar. De rij bij de bakker, de mensen die geduldig wachten om bij de slager naar binnen te kunnen. Omdat er maar 2 of 3 in de winkel aanwezig mogen zijn.
De kassabon die je van het Jumbomeisje krijgt waarna ze daarna pas de volgende klant gaat helpen.
Er is tijd en oog voor elkaar. Een praatje op straat, zonder dubbele agenda. Gewoon omdat je onderdeel bent van een gemeenschap van bijna 1200 zielen.
De ‘Diggelfjoer’, het twee wekelijks gratis boekje van en over Wommels. In het Fries en in het Nederlands. Goed voor mijn taalontwikkeling.

En sinds kort het goede nieuws dat er ook hier glasvezel aangelegd gaat worden. De weg naar het modernere leven is ook hier een beetje te vinden.
Maar bus 92, door het dorp naar Bolsward en Leeuwarden, zal verdwijnen. Opstappen mag je nu bij de snelbus langs de ‘snelweg’. De N weg waar je ook 100 mag rijden.

En in de ochtend en de avond wanneer ik met de hond op patrouille ga, dan verbaas ik me over de hoeveelheid sterren die ik boven mij zie schitteren. Of hoeveel licht de maan, half of vol, afgeeft in donker Friesland.

Het leven in Friesland bevalt ons goed. Het verbaasd ons dat we de dingen die wij in het midden van het land gewoon vonden, hier niet missen.


Zelfs de houtstook, dat volksport nummer 1 hier is, kan ons bekoren.