Over Epke

In april 2020 ben ik op de aarde terecht gekomen. Moeder Dinte en vader Bear zaliger zijn hier verantwoordelijk voor. En natuurlijk Jansje, baasje van Dinte, zonder haar was ik er natuurlijk ook nooit geweest.

Toen ik oud genoeg was, toen Dinte ook genoeg van mij had, kreeg ik een nieuw huis. Ik bleef in Friesland, want daar hoor ik thuis. Vind ik zelf.

Het is een fijn huis, want alles wordt voor me geregeld: eten, slapen, drinken, knuffels, speeltjes. Ik ging op cursus, ik zag andere hondjes. Dat was indrukwekkend, en dat was wel leuk. Beetje dollen in het veld. Een kunstje leren en goed luisteren.
Toen was het een hele tijd stil. Geen cursus. Baasjes waren de hele dag thuis. Kennelijk was in het mensen land iets aan de hand.

Ondertussen groeide ik als kool en woog als snel 35 kilo. De dierenarts vond dat prima. Ik word vaak meegenomen op patrouille door het dorp waar ik woon. Er is veel te beleven, veel te ruiken. Ik zie ook boten voorbijkomen.
Ik kom ook wel eens andere honden tegen. Zelfs Wetterhounen, dat is het leukste. Maar nu ik wat ouder word vind ik dat allemaal minder spannend. Leuk hoor, maar laat mij maar lekker struinen en snuffelen.
Na lange tijd ging ik weer naar school, maar dat was geen succes. Ik werd als ‘die zwarte hond’ aangesproken en ook nog ‘Friese dwarskop’. De Vrouw was woedend en ik ging naar een andere school.
Daar is het veel beter, daar leren ze tenminste dat de mensen mij begrijpen en ik moet niets. En zo leer ik het beste om een goede Wetter te zijn. En geen Peter Pan. Het is ook reuzefijn om de mensen te begrijpen en zij mij.
De juf op school zegt wel dat ik een energieke Wetter ben. Ik weet niet of dat nu een compliment is of niet.

Ik heb geen oudere Wetter bij me die dat allemaal kan leren, want wat zijn mensen ingewikkeld zeg.
Nu ik wat ouder aan het worden ben kan ik mijzelf ook wel redden. Laat mij maar lekker mij gang gaan. Ik hou de baasjes in de gaten, want zonder hen zou ik nergens zijn.
Ik bewaak het erf. Vooral die dikke zwarte kat van de buren, die moet niet te dicht in de buurt komen, dan laat ik even horen wie de baas is.

Eten is ook wat ik graag doe: in het begin kreeg ik brokken, maar op een gegeven moment was ik daar wel klaar mee. Nu krijg ik lekker rauw vlees als pens, hart en rundvlees, met kleine brokjes. Dat is pas smullen. Als ik het op heb, kan ik lekker mijn bek aflikken en ga ik fijn in het gras liggen rollen. Lekker chillen!

Dan ga ik met De Man op patrouille. Meestal bepaal ik de route en als we lang onderweg zijn, weet ik het soms niet meer dan zegt De Man: “Kom Epke, het is weer mooi geweest we gaan naar huis.” Dat vind ik ook fijn. En loop ik lekker naast hem terug naar huis. Met mijn tong uit mijn bek in een sukkelgangetje.
Thuis krijg ik altijd een dikke knuffel. Kennelijk vinden ze het leuk dat ik zo braaf meega.

En ’s avonds ga ik mee naar boven en slaap ook op de slaapkamer. Heel vaak naast het bed en soms kruip ik even bij de Mensen op bed. Lekker warm en knus.

Door het bos wandelen vind ik het leukst. Lekker door de bladeren rommelen, takjes meenemen, tegen bomen pissen. Heerlijk. Het is dan wel van belang of ik linksom of rechtsom mijn plas doe.

Open vlaktes vind ik nog een beetje spannend, kruispunten in het dorp, op het strand of wad. Want dan kan ik zoveel zien en ruiken en zo ver zien. Tjonge dat moet ik nog een beetje leren.

Wat wil je later worden, vragen ze wel eens. Misschien dat ik wel de jacht leuk vind, maar snuffelen vind ik ook heel leuk en maakt mij blij.
Maar wie weet ga ik ook meehelpen om het Friese Wetter ras in stand te houden. Dan moet ik ooit nog eens een leuk Wetter teefje tegenkomen. Maar daar moet ik nog eens goed over na denken.

Tot nu toe heb ik een geweldig Wetter leven.  Ik ben een blije hond. Nu ga ik weer lekker slapen.

Bie en Bie, Weinig Liefde

Lang geleden zag ik een trailer op RTL4 waarin B&B eigenaren, in binnen- en buitenland, gevraagd werden deeltenemen aan een nieuw programma: B&B Vol Liefde.

Voorwaarde was wel, dat ze vrijgezel waren/zijn. Ik weet niet hoeveel aanmeldingen er gedaan zijn, laat staan hoe de screening is geweest maar een aantal weken lang konden wij “genieten” van hun zoektocht naar de “liefde”.
Nou, dat was me een zoektocht. We werden meegenomen naar mooie plekken in Noord Italie, Valduggia daar vinden we Vincent. Oostenrijk, daar vinden wij Caroline. Zuid Italie, Salerno, daar vinden we Debbie. Portugal, Albufeira, daar resideert Jacob. Frankrijk, Saint Seine, daar heerst Bert. En tot slot: Roosendaal, daar woont Roxanne.

De B&B eigenaren mochten twee potentiele kandidaten uitnodigen en ‘vrienden’ hadden de andere twee uitgezocht. Kortom, vier mogelijke relatiekandidaten zouden hun B&B’s bestormen.
Laat ik proberen de afgelopen weken kort samen te vatten.

Laten we dicht bij huis beginnen: Roosendaal.
Roxanne is een jonge meid (begin dertig) die van haar ouders, met kennelijk teveel geld, een B&B mocht kopen.
Mitch is de eerste die binnen komt wandelen. Er staat onder zijn naam dat hij stukadoor is. Dat is handig, want er moet nog een ‘tiny house’ afgebouwd worden. Het ‘tiny house’ blijkt een oude sta caravan te zijn. Nou, interpretatie verschil zullen we maar zeggen. Roxanne heeft gelijk door dat zij met Mitch wel een ‘klik’ heeft. Dat komt er op neer dat ze eigenlijk niets hoeven te zeggen en aan één blik al genoeg hebben.
Theun komt ook nog langs, doet iets in sport. Maar Theun hangt er een beetje bij. Doet zijn best, maar niks chemie, niks opwinding. Jeffrey is er ook nog. Woont nog bij mams (gebruikelijk in Brabant) heeft een vette BMW, met dubbele turbo.
Mitch neemt Rox mee op zijn motor. Rox is niet bijster enthousiast, maar ze vindt het wel ‘comfortabel’ bij Mitch.
Ook Jeffrey wil zijn snelle bolide laten horen en met Rox gaat hij naar de doe het zelf winkel. Geen succes.
Want tussendoor moet er aardig geklust in en om het huis. Mitch en Theun zijn daar bedreven in. Jeffrey houdt zich voornamelijk bezig met strijken. En van afplakken en schilderen heeft hij weinig euh kaas gegeten.
Jeffrey wordt bedankt voor zijn diensten, en mag gaan.
Dan komt Christian binnenvallen. Hij is salesmanager, van eieren, en loopt zich vier en twintig uur per dag te verkopen. Zo’n vent die overal geweest is. Ben jij in Hong Kong geweest, daar weet hij ook wel het een en ander over te vertellen.
Mitch en Theun negeren hem. En Rox? Tja, af en toe een blik, maar nee, ze wordt niet warm van hem.
Kortom exit Christian. Blijft over Theun en Mitch. Er wordt veel gelachen, gegeten en gedronken. Vrienden van Roxanne weten de B&B wel te vinden en keuren de heren op bijna alles.
Bijna op het einde van de 10 weken, moet Rox toch een keuze maken. Theun mag gaan, Mitch blijft over. Maar van vonken, geen sprake. Geen liefde. Wel vriendschap. Alhoewel Rox daar niet op zit te wachten. Ze “levellen” wel, maar niet genoeg.

We gaan naar Oostenrijk, Bad Kleinkircheim. Daar resideert Caroline met haar hondje Roos. Roos wordt veel gedragen en geknuffeld. Minder geknuffeld wordt er met de mannen die voorbij komen. Maar er wordt wel veel, heel veel, gepoetst. Caroline is zeer op reinheid gesteld, dus de mannen moeten wel goed kunnen boenen.
Nico, de eerste man, zag het helemaal zitten, maar Caroline dacht daar anders over. Eric, de sympathieke foebaltrainer hield zich op de achtergrond, maar was er altijd wel. O ja, er waren ook nog Marc en Jeroen, maar ook die haalden de eindstreep niet.
Nee, Eric kwam, zag en overwon. Ook na het positieve commentaar van Caroline’s vrienden werd er eindelijk een stevige zoen uitgedeeld tussen de twee tortelduifjes.

En zo gerakten wij in Italie. In het noorden van Italie, in Valduggia is de Groninger Vincent met zijn B&B begonnen. Monique was de eerste die aankomt en als 24/7 customer medewerker is zij wel gewend om aan te pakken. Tot tevredenheid van Vincent. Toern verscheen Jessy ten tonele, maar die wil een gespreid bedje en voordat iedereen het doorhad, keerde zij terug naar Nederland.
Mo en Vin hadden het reuze naar de zin. Klussen, kletsen, maar zoenen ho maar. Want er kwamen nog twee dames langs. Marcella was de eerste. En kort daarna dook Sofie op. Die had de wereld al gezien en had zich ‘voor de lol’ opgegeven.
Vincent de Twijfelaar werd het allemaal teveel. Drie vrouwen kon hij niet aan en stuurde eerst Marcella weg en vervolgens Sofie. Omdat hij (en de honderd duizend tv kijkers) wisten dat hij en Mo een leuk stel zijn. Ook Art, ja daar issie weer, ervoer dat ook en met een hart vol liefde keerde Art terug naar zijn eigen vriendin. Die heet toevallig Pleijte, en wat bleek, zij is bij hem vertrokken!

We gingen naar Salerno. Casa San Angelo. Debbie rules. Salerno, ooit geweest. Ik was nog niet de auto uit, of er werd door menigeen al nieuwsgierig in gekeken ‘of er wat te halen viel’.
Debbie runt een B&B in een kapitaal palazzo. Volgens mij is zij gewoon zetbaas, neergezet door een bedrijf in Amsterdam.
Debbie heeft DE ideale man voor ogen: George Clooney. ‘ What Else’ .
En daar zijn Melvin en Pascal. Ach god, Melvin, vraagt drie keer Debbie op date, maar zij wijst hem keer op keer af. Vreemd met de wetenschap van nu.
De lieftallig slissende Pascal ziet het wel zitten met Deb. Hij krijgt kriebels, maar Deb wil diepgang. Veel diepgang. Alleen welke diepgang dat blijft onbekend.
Melvin ging, Jelmer kwam. Maar ook Jelmer raakte Deb niet. Geen match, geen niks. Jelmer ging en Chris kwam. En Chris met zijn een en veertig jaar zag meteen al dat bij Deb niets, maar dan ook niets te halen viel. Hij bleef maar alleen voor Pascal om foebal te kijken en te drinken. ‘veel drinken’ vond Deb.
Deb had nog het finale woord: Pascal voelt zich genaaid en Chris vind het allemaal best.
En zo blijft Deb alleen achter in haar Palazzo. Het openen van een spumante in haar eentje op de bank lukt ook al niet.
Het beeld met zij alleen op de grote bank, zegt genoeg.

En dan, last but not least, Jacob, in Portugal. Hij had zelf de vier dames uitgezocht. Kennelijk heeft hij geen vrienden, of wilde hij het aan niemand dat hij op televisie zou komen.
Door de quarantaine maatregelen kwamen de vier dames tegelijk en mochten het terrein niet verlaten.
Geen schande daar in Portugal: Jacob heeft een gigantisch Palazzo, waar je kunt verdwalen.
Eigenlijk was vanaf dag één de toon gezet. Het waren de dames tegen Jacob, althans zo ervoer hij dat. Jacob kon niets goed doen, het huis was smerig, stond vol rommel. Dus het was duidelijk: dat wordt helemaal niets.
O ja, en Art kwam ook nog langs om de boel een beetje op te fleuren. Maar ook dat mocht niet baten. Het kwaad was geschied.
Twee gedenkwaardige momenten waren er wel: de vijverpomp was defect, er moest een nieuwe slang gekoppeld worden. Jacob vraagt beleefd aan de dames, die uitgebreid liggen te zonnen aan het zwembad, of iemand kan helpen. Niemand dus.
Het tweede moment: er was water overlast in één van de slaapkamers van de dames. De vloer was nat, kastje nat. Dame in paniek. Het moest droog, schoon en wel meteen. Maar Jacob woont al te lang in Portugal om zich daar druk om te maken. Het droogt wel op, kalm maar. Om tot slot de historische woorden te spreken: “Het enige ongemak is jouw ongerief.” Waarvan akte.

En zo kwam er een eind aan een bijzonder programma. Er mag nog wel wat gesleuteld worden aan het ‘format’. Een beetje meer pit in de uitzendingen, meer keuze momenten of spel elementen, zou het programma opleuken. De screening van de kandidaten mag beter, zodat we echte Bie en Bie eigenaren zien. En wie weet die ook een tijd Bie en Bie runnen en niet onlangs zijn begonnen.
Het is natuurlijk wel een uitstekende marketing voor je Bie en Bie. Gelukkig kunnen we straks een Belgische versie bewonderen. Eens kijken of de bourgondische Belgen meer en beter open staan voor de liefde.