Maid

Tussen de weet ik hoeveel films en series en docus Netflix biedt, zit zo af en toe een parel.
“Maid” is zo’n parel. Gebaseerd op een boek van Stephanie Land, volgen wij het leven van Alex. Ze woont samen met Sean en haar kind Maddy in een trailer.
Sean slaat haar dan wel niet, maar is wel geweldadig op het mentale vlak.
Op een gegeven moment is zij het zat en vertrekt.
Met Maddy belandt ze in een crisisopvang en probeert van daar uit een nieuw leven op te bouwen.

Het wordt haar niet gemakkelijk gemaakt, dat nieuwe leven. Een moeder die mentaal nogal labiel. De ex-vriend die maar in beeld blijft. Het papierwerk dat ze moet invullen voor elke uitkering of bijdrage van de staat.
Maar ondanks de tegenslagen houdt Alex moed. Ze blijft positief en uiteindelijk betaald het zich uit.
Ze kan een nieuw leven opbouwen in Montana en een cursus volgen om schrijfster te worden. Dat waar ze van droomde. De hele tijd.

“Maid” is een mooie gemaakte mini serie. Het gaat over armoede, dakloos zijn en huiselijk geweld. Het wordt integer in beeld gebracht en verteld, geen overdreven emotie. Je voelt met Alex mee als het weer eens meezit, na een aantal tegenslagen en tegenwerkingen, wanneer je denkt dat ze nu echt de woning van haar leven heeft gevonden. En wie weet de zorgzame en lieve vent die het echt met haar meent.
En dat Sean het op zijn manier voor haar weer verpest.

Natuurlijk komt aan het eind alles voor haar weer goed en kan ze hoopvol te toekomst tegemoet zien.
Tot die tijd ben je als kijker getuige van haar gevecht met overheidsinstanties, papierwerk, armoede en dakloos zijn. De weg uit die misere is niet gemakkelijk.

De acteerprestaties zijn uitstekend. De muziekkeuze mag er ook zijn, om het gemoed van Alex aan te scherpen.

Favoriete scene? Aflevering 6: Alex heeft de woning van haar leven gevonden, voor het onderhoud van de tuin mag ze blijven. Dochter Maddie is jarig. Het feestje wordt in het prieel gehouden. Sean met zijn vrienden komen op het feestje en het ontspoort in drank en drugs en overlast.
Gevolg: Alex verliest haar droomplek en rijdt weg. Thom York’s Dawn Chorus begeleidt ons naar haar nieuwe plek. Nate, die heimelijk verliefd op haar is en graag voor Alex en Maddie wil zorgen. Nate is zo’n man die slim is en sociaal, en niet zoals Sean. Nate maakt wolkenkrabbers, Sean tapt bier. En terwijl de sneeuw naar beneden dwarrelt (symbolisch voor een schone lei) haalt hij de spullen uit haar auto.

En dan zijn we pas op de helft van het verhaal.

Een Westerling in Wommels (4)

Het wonen in het andere deel van het land, dan het westen is niet alleen het missen van files, overvolle treinen, gejaagde yuppen bij de AH kassa, maar het gaat ook om andere ‘zaken’.

Soberheid.

Is er één van. Het dagelijkse leven in Friesland is niet alleen sober, maar stemt ook tot tevredenheid. Een fancy kledingzaken, hippe barrista’s, dure auto’s. Die zie je mondjesmaat.
Mijn kledingzaak gaat niet verder dan de zaak om de hoek, of de praktische kleding van de Welkoop. Is het zo dat de mensen hier minder verdienen? Er een lagere levenstandaard op na houden? Maar toch intens gelukkig zijn? Met wat ze hebben.

Zo lijkt het wel. De burgemeester van Leeuwarden noemde het bij zijn aanwezigheid bij “Dit Was Het Nieuws”, het leven in Friesland is langzamer. En niets is minder waar. De rij bij de bakker, de mensen die geduldig wachten om bij de slager naar binnen te kunnen. Omdat er maar 2 of 3 in de winkel aanwezig mogen zijn.
De kassabon die je van het Jumbomeisje krijgt waarna ze daarna pas de volgende klant gaat helpen.
Er is tijd en oog voor elkaar. Een praatje op straat, zonder dubbele agenda. Gewoon omdat je onderdeel bent van een gemeenschap van bijna 1200 zielen.
De ‘Diggelfjoer’, het twee wekelijks gratis boekje van en over Wommels. In het Fries en in het Nederlands. Goed voor mijn taalontwikkeling.

En sinds kort het goede nieuws dat er ook hier glasvezel aangelegd gaat worden. De weg naar het modernere leven is ook hier een beetje te vinden.
Maar bus 92, door het dorp naar Bolsward en Leeuwarden, zal verdwijnen. Opstappen mag je nu bij de snelbus langs de ‘snelweg’. De N weg waar je ook 100 mag rijden.

En in de ochtend en de avond wanneer ik met de hond op patrouille ga, dan verbaas ik me over de hoeveelheid sterren die ik boven mij zie schitteren. Of hoeveel licht de maan, half of vol, afgeeft in donker Friesland.

Het leven in Friesland bevalt ons goed. Het verbaasd ons dat we de dingen die wij in het midden van het land gewoon vonden, hier niet missen.


Zelfs de houtstook, dat volksport nummer 1 hier is, kan ons bekoren.

Een westerling in Wommels (3)

Terwijl Steve Winwood door de speaker zingt, bedenk ik mij opeens dat de tijd snel gaat. In november 2019 van Amersfoort naar Wommels verhuisd. Van het midden in het land naar het Fryske Gea. En doordat de corona perikelen langzaam opdrogen en wij met zijn allen op weg zijn naar een soort van nieuw normaal, hoor ik op Waterstad FM, de lokale Friese radio zender, de file informatie.

Dat doet mij beseffen wat ik hier in Friesland mis, of juist niet. De file informatie. Onwerkelijk om te horen dat de file lengte op een dag 300 kilometer is.
Was in Amersfoort de dichtstbijzijnde aan de overkant van het veld, de A28 richting Nijkerk of naar Utrecht, het was om het even.
De dichtstbijzijnde file hier in de buurt is die op de Afsluitdijk. En die zal verdwijnen zodra de werkzaamheden daar gereed zijn. Het was een rare gewaarwording om te merken dat de file geen aandachtspunt voor mij (meer) zijn.

En zo zijn er nog meer verschillen met het wonen in het Midden Van Het Land en het wonen in Friesland. Wat te denken van de rust en de ruimte. De sterrenhemel die elke heldere nacht indrukwekkend is. De schonere lucht die ik elke dag inadem. Maar ook de saamhorigheid in een kleine gemeenschap als Wommels. De kaatsclub, de fanfare, het buurthuis waar altijd wel wat te doen is.
Maar ook de bedrijvigheid, het werk aan de tuinen dat met veel maaien gepaard gaat, de tractoren die met hoge balen stro door het dorp rijden. En o ja, niet te vergeten de F 35 die van vliegbasis Leeuwarden soms over komen vliegen.
Om tot de ontdekking te komen dat de F35 toch een bak meer herrie produceren dan de afgedankte F 16’s.

Natuurlijk merken wij ook hier dat de huizenprijzen stijgen. Dat huizen in de verkoop snel van de hand gaan. Vooral in steden als Leeuwarden en Sneek. Door het thuiswerken en de bereikbaarheid van het midden van het land komen meer westerlingen erachter dat wonen in het Noorden, zo gek nog niet is.
Maar wennen zal het wel zijn. De notaris in Bolsward zei ons, toen wij de overdracht deden, dat hij wel meer westerlingen zag komen.
“Dan gaan ze in Pingjum wonen, in de middle of nowhere, om er later achter te komen dat er niets te beleven valt. Om vervolgens gillend terug te keren naar Amsterdam.”

Dat zal ons niet gebeuren.