Gerardinho

En toen was er de film van Anton Corbijn. De fotograaf die ook een leuk filmverhaal kan vertellen. En als niemand minder dan Mister Nespresso, George Clooney, meespeelt dan heb jij mij bijna om.
De film was mooi en redelijk spannend. Als je van mooie plaatjes houdt dan leent Italie, en met name Umbrie, zich daar uitstekend voor.
Het boek van Martin Booth heet eigenlijk ‘a very private gentleman’ en dat tekent ook de identiteit van de hoofdpersoon. Niet zo zeer een eenzame man, maar wel iemand met een ‘beroep’ waarbij hij weinig tot geen
vrienden en/of vriendinnen op na kan houden.
Het boek is beter dan de film, laat ik dat maar meteen stellen. Waarom? Omdat je even geduld moet hebben om de gedetailleeerde beschrijvingen die de hoofdpersoon geeft van zijn omgeving, zijn huis, de mensen die hij tegenkomt tot je te laten doordringen.
Velen haken af, een enkeling houdt het vol. Maar de volhouder komt in een wereld van een uitstekende wapenmaker die eigenlijk met pensioen wil maar dat maar niet kan. Niet omdat hij het zelf niet wil, maar omdat er iets uit zijn verleden hem dwars zit.

Juist die gedetailleerde beschrijvingen van het dorp waar hij zit, de sfeer van het leven, zijn treffen en geven je het gevoel dat je onderdeel wordt van zijn leven.De mensen die hij, signor Farfalla, tegenkomt leven echt. De stad of het dorp waar hij schuilt ruik je, proef je. De hoeren die hij bezoekt hoor je naast je kreunen.

Maar het kost tijd en energie van de lezer om aan het einde van de roman te kunnen zeggen: het was een mooi boek. Zoniet schitterend.

The American / Martin Booth / Lebowski

Het debuut van Peter Buwalda, leest zich zeker niet als een debuut. Er klinkt veel vakmanschap door in dit noodlotsdrama waarin liefde, sex, verraad, dood en moord in 534 pagina’s verteld wordt.
Bonita Avenue heeft drie hoofdpersonages: Siem Sigerius, een voormalig judokampioen, maar nu rector magnificus op het Tubantia College, zijn benauwd knappe stiefdochter Joni en haar vriend Aaron Bever. Daaromheen zwermen nog Siem’s tweede vrouw, Tineke, en de andere stiefdochter Janis. En tot slot nog Wilbert, de criminele zoon van Siem uit een eerder huwelijk.

Het verhaal begint met de ontmoeting van Aaron met Tineke, Siem’s tweede vrouw, in Belgie. Aan het eind van dit hoofdstuk leren wij dat Siem zelfmoord heeft gepleegd.

En dan begint het.

Teveel van het verhaal vertellen verraadt al te veel. Wat blijf is een spannend boek, van de eerste tot de allerlaatste pagina. Elke pagina is een puzzelstukje dat op zijn plek valt. Buwalda heeft een bedwelmende schrijfstijl, modern, strak, doorspekt met alles wat het moderne leven te bieden heeft. Hij schrijft zoals het hoort: beeldend, in detail en met humor.
Het verhaal springt met gemak van het heden naar het verleden. Wat zeker niet als vervelend op te vatten valt. Twee gebeurtenissen zijn cruciaal: De vuurwerkramp in Enschede, die het hele gezin raakt en de EK wedstrijd Nederland-Frankrijk van 21 juni 2000.

Een spannend boek, niet in de zin van ‘whoudunnit’, daar gaat het verhaal niet specifiek over. Wel spannend omdat je wilt weten hoe het verhaal afloopt. En als uiteindelijk de allerlaatste pagina leeg voor je ligt, ontwaak je van een mokerslag. Het verhaal is rond en klaar, maar toch. Vragen, vragen. Wellicht dat herlezen de oplossing biedt.

Voor dat dit geweldige boek verkracht wordt door filmmaker Mark de Cloe zou ik zeggen: kopen en lezen!

Bonita Avenue / Peter Buwalda / De Bezige Bij

Mijn vriend Cees (@ceesfotoactua) maakt vaak hele mooie foto’s. Foto’s ook van de mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste).
Het zijn vaak kleine verhaaltjes die het leven en welzijn in deze wijk ‘verbeelden’.

En met de zomer in gedachte komt het dierenrijk in de buurt tot leven. Eendjes, meerkoeten, waterhoentjes, vogeltjes en zwanen. Ze vliegen, zwemmen en zweven overal. Luid tjilperend, fladderend en zo nu en dan krijsend. Immers hun territorium is heilig en daar mag niet iedereen zo maar komen bivakkeren.
De grootste herrieschoppers zijn de meerkoetjes en waterhoentjes. Maar ook de zwanen kunnen er wat van. Als ze aan komen vliegen dan hoor je ze al van verre: luid klapwiekend kondigen ze hun komst aan, om maar te zwijgen van de bruuske landingspogingen in de aangrenzende gracht. Heerlijk!
Maar als het allemaal lukt dan zie je her en der een mooi opgebouwd nest. Van stro, maar ook wel eens van bouwafval, plastic en andere attributen.
Verbaasd kijken de vieniksers naar de vindingrijkheid van onze gevederde vrienden. En, na alle inspanningen is het dan zo ver: het kleine grut klimt en kruipt uit de eitjes en worden liefdevol verzorgt door de pappa en de mamma.
En dan, vol trots en beschermend, gaan de zwanen op pad. Leren de kleintjes om op te letten, en te overleven. Want ook dat moet in deze vieniks.

Peddelend door de gracht wijst de zwaan de weg. Als niemand oplet dan gaat zo’n mooi moment verloren.
Maar niet in de mooiste wijk van Nederland, waar iemand de mooiste foto’s maakt.

(c) 2011 www.fotoactua.com / Cees de Vries

Prioriteiten. Iedereen heeft ze. Iedereen kent ze. Sommigen gebruiken ze. Velen veranderen ze.
Ook in de vieniks zijn er prioriteiten. In den beginne is er de huizenkoper, de toekomstige vienikser. Zijn prioriteit is een leuke woning, wijk en toegankelijkheid. Na het tekenen van het koopkontrakt (broddelwerk doorgaans) is het lange lange wachten aangebroken en moeten de prioriteiten enigszins aangepast worden. De kosten van de keuken, badkamer en dergelijke. Blijkbaar krijg je niets voor niets.
Na 336 werkbare dagen wordt je woning opgeleverd (doorgaans is dat in gewone-mensen-termen 30 maanden) en moet je door blubber en modder werken, omringt door dikke bouwvakkers, oost-europese stukadoors en rode auto’s die vuil, zand en modder af voeren.
Eerst waan je je nog in de romantiek van een nieuwbouwwijk, maar na 2,5 jaar in de ellende begint het toch een beetje te kriebelen.

Je schrijft een ‘open brief’: en dappere poging. De zoveelste.
Inderdaad het is een open brief, er gebeurd niets mee. Immers de prioriteiten van het Ontwikkelbedrijf, de gemeente en de bouwmaffiaondernemingen liggen opeens anders: rekken tot het volgende project en rente trekken van reeds gestorte gelden voor diverse werkzaamheden.
Ooit, ooit is een vieniks klaar, maar dan wel wanneer het aller allerlaatste huis opgeleverd is. In deze vieniks is nu ruim 60% klaar, dus 40% moet nog worden ‘afgewerkt’.
Wachten dus.

Naast de eerder genoemde ‘open brief’ weet ik ook nog een leuk verhaal. Niet ver van mijn vienikswoninkje wordt de wijk middels een zandwal verbonden met een ‘tijdelijke weg’ (tijdelijk is een ruim begrip).
In de direkte omgeving van deze verbindende zandwal moet een loopbrug komen. Deze brug staat al sinds 2002 gepland en de doorlopende gracht ook. Het geld om deze gracht uit te graven is al ruim twee jaar geleden gestort en nu opeens blijkt het ontwikkelbedrijf nog een brug te moeten ontwikkelen.

Als vienikser heb je niets, ben je niets. Maar we blijven positief en optimistisch, immers het woord ‘ooit’ heeft bij ons wel een belofte in zich. Ooit zijn de hard rijdende, niet uitkijkende, ruftende en in de buitenlucht pissende bouwvakkers opgesodemieterd en kunnen wij, de vieniksers, heerlijk genieten van wat we ooit gehoopt hebben te bereiken: woongenot. Met een pilsje van de buurt super, een pizza van de buurt pizzaboer, een gebakje van de banketbakker om de hoek en een supersnelle internetglasvezel verbinding. Zoals mijn buurman altijd zegt: het duurt effe, maar dan heb je ook wat. In deze mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste)

Prioriteiten, het is een woord zonder betekenis. In de vieniks. Wat zegt het online woordenboek? Prioriteiten stellen (= vaststellen wat het belangrijkste is van de dingen die je wilt doen).
Blijkbaar is dat laatste een rekbaar begrip.

Gelukkig: het wordt is zomer en de chica’s lopen weer in leuke zomerjurkjes, blote ruggen, micro jurkjes, bh-bandjes die speels over de blote rug lopen en mini-jumpsuits met transparante lijfjes en lange, doorzichtige rokken die het sexy silhouet van de benen tonen.

Prioritietten!