Gerardinho

Op 23 november 2011 bestel ik een pakketje KPN glasvezel. Waarom? Tja… Zucht. Met de snelheid van glasvezel krijg ik een bevestiging binnen en ik denk, kat in het bakkie. Ik zit nu bij XMS glasvezel (ook KPN, via Reggefiber of hoe dat tegenwoordig allemaal ook mag heten, het woord MONOpolie ga IK niet in de mond nemen) en het lijkt mij dat het binnen een week of wat omgezet is. Immers, glas-kabel, voorziening en noem maar op, alles ligt er. Knopje om: klaar is Kees!

Helaas, zo werkt het niet.

Begin januari 2012 (na al het feestgedruis) bel ik maar eens naar het 0900 nummer van KPN glasvezel. Altijd leuk, telefonisch de strijd aan gaan met een roep-centrum. Beetje zuigen en je hoort de onderbetaalde roep-centrum medewerker pagina 401 van het ‘anger management to do’ boek omslaan.
“Raar dat het bij u zo lang duurt, u heeft gelijk’ (regel 4: de consument heeft altijd gelijk)
“Ik verbindt u door met de planning’, zegt de roe centrum medewerker. (zou hij nu in Paramaribo zitten, denk ik vertwijfeld, of ‘gewoon’ in 033?)
“Jammer de planning krijg ik niet de pakken, u krijgt binnenkort een brief,” besluit hij.
Binnenkort binnen de telecom branche is een ‘rekbaar’ begrip. Dat u dat weet. Ik weet dat.
Eind januari bel ik nog maar eens naar 0900, naar een briefloze periode.
“Inderdaad vreemd, dat het niet geregeld is, alles ligt klaar,’  meldt de roep centrum medewerker.
“Ach ja, ik ben maar consument, dus waarom een haast,” prik ik een beetje.
“Nou, meneer, als we zo gaan denken, kunnen wij beter stoppen met werken,” geeft de roep centrum medewerker olijk aan.
“Ik verbindt u door met de planning,” zegt hij. Ik denk: succes. En hoor populaire muziek. Regel 2081, handboek, maak de klant het comfortabel met niets-aan-de-hand-muziek.
Hij doet zijn best, blijkbaar, want na slecht 15 minuten meldt hij zich weer dat hij de planning aan de lijn heeft en mij nu gaat doorverbinden. Ik wordt spontaan opgewonden.
Ik hoor klik klik en alsof ik met de kelders van de KPN verbonden ben, met op de achtergrond veel geruis, gepiep, geruis en geluid, weet  het ‘meisje van de planning’ mij te melden dat ze alles in het werk gaat stellen.
‘er is een doorloop tijd van zes weken, ‘ weet ze nog te melden. Voor de goede verstaander, ‘doorlooptijd’ en ‘zes weken’ zijn voor KPN onlosmakelijke begrippen.
Eind februari komt er een mannetje langs om de boel aan te sluiten. Mooi, denk ik. Afwachten maar, je weet maar nooit.
Twee dagen later: een grote doos: 2 digitale decoders, een switch, een modem, aansluitmateriaal, instructieboekjes.
Bizar: ik heb de spullen al binnen en moet nog (minimaal) een maand wachten eer al al dat moois aangesloten gaat worden.

Vier weken in telecom land is lang. Het lijkt wel een heel leven. Maar als ex-kpn’er heb ik alle vertrouwen in mijn collega’s, dat  ik 28/02/12 een fijne middag ga beleven met supersnel internet (100 mb, dames/heren) en strakhelder draadloos interactieve televisie. En ik kan nog bellen ook.

Ik kijk in glasvezel doos: al dat moois, knippert, verbindt en visualiseert straks ergens in mijn paleis.

Ik ben een gelukkig man.

Totnutoe.

Het is een heldere dinsdagochtend. Vroeg, natuurlijk. De vogeltjes fluiten nu even niet, die houden zich gedeisd. De trein (2966 Sprinter) loopt aardig vol.
Er stapt een grote kale man in. Ploft zijn 100+ kilo neer op één van de fijn zittende blauwe stoeltjes. Graait in zijn rugzak en haalt er een plastic wegwerp bord uit. Dan een lichtgroen wit pak, Zaansche Hoeve, magere yoghurt en een zak muesli.

De muesli stort hij enthousiast op zijn wegwerp bord, pakt onderwijl een krant, neemt de yoghurt in zijn hand en giet het even enthousiast over zijn ochtendvoer. Met een plastieke wegwerplepel roert hij de muesli onder de yoghurt. Lekker soppen. Pagina twee van de Metro heeft zijn aandacht.

Ondertussen stapt er een jongedame in, uit haar tas pakt ze een reparatie set en begint aan haar ochtendritueel, wenkbrauwen, oogleden, gezicht. Alles voorzien van een iets zachtere teint dat ze er eigenlijk uitziet.

De kale muesli man peuzelt gestaag zijn ontbijt op en ter hoogte van Baarn pakt hij er nog een handje muesli bij. De trein hobbbelt lekker verder en het wordt gezellig in de trein.

Bij Hilversum pakt de man zijn spulletjes, het pak yoghurt gooit hij in de prullenbak en hij verlaat de trein. Ik sluit mijn e-reader af en loop de ochtend kou in.

De jongedame heeft meer tijd nodig: ik schat tot aan Amsterdam Centraal Station.

een uniek talent: Eefje de Visser

Naast Me

De lucht is hard en ijzig en koud
ik draag mijn haren los in de wind
groen met blauw en grijs is de dag
één hand in mijn mouw en de ander in jouw hand

Laten we verder gaan tot
jij alles verteld hebt en ik alles gehoord
vast is de grond en zo voel ik het ook
als je naast me loopt

nananana
het landschap verandert van vorm en van kleur
jaren geleden was alles hier gras
maar de grens schuift zich op en ik loop nog een stuk
verder met jou
één hand in mijn mouw en de ander in jouw hand

laten we lopen tot waar
jij klaar bent met luisteren en ik met mijn verhaal
vast is de grond en zo voel ik het ook
als je naast me loopt

en ik draag mijn haren los in de wind
de lucht hier is koud en ik adem het in
jaren geleden nog groen als het gras
maar nu in de kou tegen alles bestand

als je naast me loopt,
als je naast me loopt

Het fijne van reizen per spoor zijn de ‘gesprekken’ die ik ‘per ongeluk’ opvang. Als je wat vaker met de trein reist dan is dat een gewoonte die aangeleerd kan worden.

Afgelopen vrijdag zat hij er weer, de brallerige student op weg naar Groningen. En eigenlijk weet hij niet waar hij heen gaat, zo lukt het wel.
Hij gaat bellen met wat ‘vrinden’. Spreekt wat af met Vrind A voor een keer in Amsterdam, waar ook vriend Rob van D meedoet en als ‘hij wat regelt is het altijd goehoed’.
Hij belt weer, helaas: een antwoordapparaat.

“Hallo met M, ik had begrepen dat jij dinsdag iets leuks wilde gaan doen. Ik ben voor alles in, maar heb verder nog geen idee. Mijn andere vriend Rob heeft ook wel wat ideeën, maar verder niets concreets. Misschien dat we over de kerstdagen daar even over na kunnen denken en besluiten of we iets gaan doen, of niets gaan doen, of zo. Ik hoor het wel.”

Gelukkig, de trein rijdt op tijd. Dat is tenminste wel iets waar je van op aan kunt. Zo nu en dan.