Dromen zijn bedrog, is een vaak gebruikte ‘kop’ voor artikelen waar het gaat om de ondergang van het artiestenmanagementbedrijf van Marco B. te B.
De teloorgang is het ultieme voorbeeld van schoenmaker blijf bij je leest en vertrouw op niemand als je rijk en beroemd bent.

Marco heeft zijn hele hebben en houwen in handen gelegd van Paul Brinks. De man die als lid van de raad van bestuur bij het oude Veronica ontslagen werd en opeens een deal bleek te hebben van 17 miljoen euro om ‘televisie projecten’ te maken voor Veronica. Dat contract moest uitbetaald worden en zo had hij een aardig zakcentje om te beginnen.

Brinks’ vrouw leidde toen een klein managementburo: Nagtzaam met onderandere Marco in haar ‘stal’.
Haar buro werd opgenomen in The Entertainment Group (‘TEG’) en groeide uit tot een bedrijf met 180 (!) medewerkers. Marco was een van de directeuren, maar als artiest (geloof mij) werd hij vooral niet of nauwelijks op de hoogte gehouden van de geldverslindende nieuwe media activiteiten van de heren Brinks, Unico Glorie (ex-broodjes smeerder bij Curry & Van Inkel show) en Henk Keilman.
En als Marco het al wist, dan zal hij ongetwijfeld overdondert zijn door de grote monden cultuur van de heren bij TEG

En nu is het over. Het naar elkaar toesluizen van geld en andere duistere zaken kon niet langer goed gaan en het is over: ook voor Borsato.

Marco kan aardig zingen, en dat had hij ook moeten doen. Het lijkt erop dat hij alles kwijt is. Met zijn stem moet hij het verlies weer terug brengen naar een (boven) modaal inkomen.
Een zanger zingt, dat moet hij doen. Een zakenman doet zaken en een oplichter blijft een oplichter.

De site 925.nl heeft interne stukken weten te bemachtigen met een ontluisterend beeld van de financien en de grootspraak die in de dure villa te Hilversum de toon zette. “Ze dachten niet dat ze God waren, ze wisten het zeker,” aldus een ‘ingewijde’ in de gezondverstandkrant.

Hier wat kwoots uit het rapportje zoals door 925.nl op het net gezet.

Bron:

http://925.nl/archief/2009/09/18/de-cijfers-en-prognoses-van-borsatos-teg

“Maar positief als onze nationale trots is, lijken de prognoses voor de toekomst zeer hoopgevend. Gaan ze in 2009 nog uit van een omzet van zo’n €28 miljoen, in 2011 zou er een ambitieuze €44 miljoen de kassa van TEG in moeten rinkelen. Voor een groot deel komt dat op de schouders van Marco Borsato, die dit jaar even een pauze neemt, maar in 2011 een concertreeks wil geven die €12,5 miljoen moet genereren”

“In 2006 scheidde aandeelhouder Paul Brinks van artiestenmanager Sandra Nagtzaam. Om haar uit te kopen gingen de andere aandeelhouders een lening aan van €6 miljoen bij de Rabobank”

“Daarmee is het sprookje nog niet uit. In 2009 ging The Entertainment Group een nieuwe lening van €6 miljoen aan bij de ABN Amro. Voor deze lening staan de vier aandeelhouders hoofdelijk borg voor €1,5 miljoen de man, en dus niet de eerder in de pers genoemde €6 miljoen”

“Zo kan de rockgroep Krezip de gitaren weer van zolder halen: ze hebben nog €130.000 tegoed. En wat te denken van manager Mike Dobbinga, de smooth operator op feestjes en partijen die de agencytak van The Entertainment Groep leidt. ‘Mike’, zoals-ie in de boeken heet, heeft nog 75 mille te goed”

“Zanger Guus Meeuwis zou in oktober en november €736.000 gestort krijgen”

“Maar het meest getroffen is natuurlijk de man waar het allemaal mee begon: Marco Borsato. Hij lijkt inderdaad vrijwel zijn gehele vermogen kwijt te zijn.”

De zweedse (thriller) literatuur kenmerkt zich vaak door sociale betrokkenheid. Begonnen in de jaren zeventig met de boeken van Sjowall & Wahloo, gezien als de grondleggers van de moderne maatschappij kritische skandinavische misdaadroman. Veel thrillerauteurs uit die regio hebben hun als voorbeeld.
Ook Stieg Larsson is duidelijk beinvloedt door het beroemde auteursechtpaar. Politieman Martin Beck is in Larsson’ trilogie vervangen door Mikael Blomkwist. Een links georienteerde journalist, een beetje aan het eind van zijn carriere.

Na een dramatisch verlopen journalistiek artikel in zijn magazine “Millenium” wordt hij door de excentrieke miljardair Henrik Vanger gevraagd de familiekroniek van de Vanger dynastie te schrijven. Maar daarin schuilt een diepere zoektocht naar de 40 jaar geleden verdwenen nicht van Henrik, Harriet.
Tijdens zijn speurtocht wordt hij geholpen door de jonge en moderne maar o zo gecompliceerde Lisbeth Salander.
Samen vormen zij een goed team en ontsluiten de waarheid.

Of dat ook zo is, weet ik niet, want ik ben net op de helft van het eerste deel: Mannen Die Vrouwen Haten. Echter nu al kan ik spreken van een bijzonder boek. Alhoewel Larsson in detail omstandigheden en gebeurtenissen beschrijft, verveelt het boek geen enkel moment.
Zijn taalgebruik is effectief, niet spectaculair, maar op de juiste momenten weet hij de aandacht vast te houden en daarmee ook de spanningsboog. Natuurlijk kan naast de spanning een portie sex in een zweeds boek niet ontbreken.

Ook dit is een, in mijn ogen, typisch product uit Zweden: maatschappij kritiek wordt niet geschuwd. De losers tegenover de extreem rijken; het kan allemaal. Ondanks het feit dat de Zweden het relatief goed hebben lijkt het soms dat ze maar niet gelukkig worden.

Ondanks het feit dat het boek belachelijk goedkoop is, leest het als een trein. Het is geen hoogstaande literatuur, maar de charme is, zoals eerder gemeldt: de spanning blijft er lekker in.

Stieg Larsson heeft het allemaal niet mee mogen maken. Voor het uitkomen van “Mannen Die Vrouwen Haten” overleed hij op 50 jarige leeftijd. De overige twee delen zijn na zijn dood uitgebracht.
Het zal voor mij nog wel even duren eer ik aan deel twee zal beginnen, maar dat de overige twee delen ook mijn treintas zullen vullen is een ding wat ik nu al weet. Geen spits/metro/pers meer. Lezen!