Robert Vuijsje: Alleen Maar Nette Mensen

David zit op school Het lyceum. David heeft vrienden en een vriendin. David is joods, maar ziet er uit als een Marokkaan.
Dat is verwarrend voor David en zijn omgeving. David heeft een passie/obsessie: donkere vrouwen met dikke billen.
David is de zoon van een rijke en beroemde vader. Familie en vrienden wonen in Amsterdam Oud Zuid: alleen maar nette mensen.
David zet zijn relatie met Naomi in de pauze stand, omdat hij wil nadenken. En hij wil sex met veel negerinnen met dikke billen.
Hij houdt zijn vrienden op de hoogte van zijn bevindingen. Zijn vrienden, intussen op de universiteit, vinden het maar niks.
David geeft veel geld uit aan zijn negerinnen met dikke billen: de snorder moet betaald worden, de pre paid kaart van het mobieltje. De drank en eten voor haar moeder en haar kinderen thuis.
David gaat op zoek naar een intelligente negerin met dikke billen. David gaat naar Amerika. En daar vindt hij zijn intelligente negerin met dikke billen.
David keert terug van zijn zoektocht en ontdekt dat hij binnen één jaar alles verloren heeft, vriendin en vrienden.

“Alleen Maar Nette Mensen” is een moderne zedenschets van de jeugd in Amsterdam. Het geeft inzicht in de verhoudingen tot ouders, vrienden, het uitgaansleven.
David blijft een afstandelijke persoon, omdat de schrijfstijl van Vuijsje nogal journalistiek is. Maar wellicht is dat ook wel de charme van het boek: een bevreemdend gevoel te krijgen en er geen identificatie is met de hoofdpersoon. Het is nog net geen loser, maar toch.

Vuijsje won met deze debuut roman direkt de Goude Uil. Ik kan het er niet aan af lezen. De sfeer neigt erg naar Brett Easton Ellis’ “Minder Dan Niks”, waarin ook het leven van een rijke jongeling op gelijksoortige wijze voorbijrolt. Eenzaamheid, leegheid.

De jury van de Gouden Uil was wellicht verbaasd of onder de indruk van de huidige samenleving onder de jongeren waarin mobieltjes, voor-wat-hoort-wat-sex, ontrouw en zoektocht aan de orde van de dag zijn.
Na lezen van “Alleen Maar Nette Mensen” ben je als lezer volledig op de hoogte van termen als blanka’s, barka’s , tollie en ballen.
Maar is deze roman zo goed dat het de Gouden Uil verdiende? Persoonlijk denk ik dat er betere literaire boeken zijn verschenen. Het verhaal is niet onaardig, maar het mist de overtuiging om echt te overtuigen.

Laten we eens kijken van Vuijsje er met zijn volgende boek van gaat maken.

marion pauw – daglicht

Omdat dit boek de gouden strop 2009 won, leek het mij een goede gelegenheid om een tweede boek van pauw aan te schaffen.
Eerder had ik ‘drift’ gelezen en dat was geen onaangename kennismaking. “Drift” is losjes gebaseerd op de verdwijning van meisje Holloway op de Antillen. Pauw weet op een geloofwaardige manier haar verhaal te vertellen. Al raakte de spanning soms wel even zoek.
Met “Daglicht” maakt ze de verwachting waar. Ik vind haar beter een plot en verhaal vertellen dan de andere vrouwelijke thrillerschrijfsters als Noort en Verhoef.

Hoofdpersoon in Daglicht is de jonge succesvolle advocate Iris Kastelein die moeite heeft om privé-leven en carrière met elkaar te combineren. Als alleenstaande moeder moet zij continu kiezen tussen haar veeleisende baas, een lastige klant en Aron, haar moeilijk hanteerbare zoontje van drie.
In een tweede verhaallijn maken we kennis met de autistische bakkersknecht Ray Boelens die wegens moord op zijn buurvrouw Rosita en haar dochtertje Anna acht jaar gevangen heeft gezeten en die nu zijn laatste jaren straftijd uitzit in een tbs-kliniek.
Wanneer de levens van de advocate en Ray met elkaar verstrikt raken, is Iris er steeds meer van overtuigd dat de lieve autistische man onschuldig is aan de moord waarvoor hij is veroordeeld. Zij is de enige die er zo over denkt. Hoe meer Iris over de zaak te weten komt, hoe somberder het er uitziet voor Ray. Maar waarom zijn er dan toch mensen die Iris’onderzoek tegenwerken?

Buiten het feit dat DAGLICHT het meest persoonlijke boek is van Marion Pauw (ze heeft zelf een zoon die licht autistisch is) is het ook veruit haar beste boek totnutoe.
Met name de personages zijn goed beschreven en maken een karakterontwikkeling door. De situaties worden met oog voor detail beschreven en er zijn genoeg verassende ontwikkelingen die de spanning er goed in houden.

DAGLICHT wordt gepresenteerd als literaire thriller, maar een echte thriller pur sang kan ik het niet noemen. Het is vaardig geschreven met goeie dialogen met een verassende ‘bite’ aan het eind.

Het plot is een beetje vreemd, en komt min of meer uit de lucht vallen.
Desalniettemin heeft Marion Pauw als schrijfster een positieve ontwikkeling in vergelijking met DRIFT.