“Let goed op je dialoog!” de regisseur schreeuwde het harder dan anders. Hij leek het welletjes te vinden.
“Ik doe mijn best, verdorie,” antwoordde hij.
“Niet goed genoeg, je acteert nog veel te veel!” plukjes spug op zijn bovenlip.
“Maar ik moet toch ook acteren,” de acteur hief zijn handen machteloos omhoog.
“Nee, Sjoerd, jij BENT Prins Valdarium, hij zit in je, jij ademt hem, je voelt hem!”
Sjoerd keek naar de vrouw die Prinses Romana voorstelde. Zijn frons werd niet door haar beantwoordt. Zelfverzekerd zat ze in haar stoel. De ondeugende blik in haar ogen, haar mond uitdagend getuit.
“Het is verdomme toch niet zo moeilijk,” ging hij verder.
“Ja, Mike, het is wel moeilijk, ik voel echt wel Valdarium in me.” Sjoerd zuchtte diep.
Mike stond dicht naast hem, fluisterde in zijn oor: “je wilt haar, je verlangt haar, haar lach wil je zien, haar lichaam wil je proeven, Christus man, laat dat zien!”
Zijn koffieadem vulde Sjoerd’s neusgaten. Kotsen hoefde hij nog net niet, maar het scheelde niet veel.

“Ik denk dat ik je kom redden,” sprak hij lijzig. Haar warme lichaam gleed uitbundig tegen hem aan. Brutaal duwde ze haar onderlichaam tegen hem aan.
“Ik voel je stijve,” hijgde ze in zijn oor, ze giebelde en sprak luid: “Ja redt mij, mijn vader houdt me gevangen, jij sterke ridder.”
Van zijn stuk gebracht pakte hij haar middel en duwde haar steviger tegen hem aan: “dan ga jij precies doen wat ik je zeg.” Zijn stem was zwaar, dwingend, hees en strijdvaardig.

De regisseur glunderde: “Ja kom, kom, pak haar neem haar mee!”

“Durf je dat, koene ridder,” speels, uitdagend, cynisch. Haar blik drong diep in hem door.
“Jij neemt het niet zo serieus, vrouwe Romana,” een tekst die hij terplekke bestond. Hij voelde haar houding veranderen. De spanning nam toe nu zij hij ook zijn spieren liet spreken. Krachtig hield hij haar vast.
Ze glimlachte: “mmm, koene koene ridder.”
“Meer hoef je niet te zeggen, ben jij het dan waard, mijn leven voor u te wagen?” De zaal was stil. Iedereen luisterde gespannen.
Hij zag hoe haar neusvleugels zenuwachtig trilde, nu was hij aan de beurt. Nu deelde hij de lakens uit.
“Zo ken ik u niet, Prins Valdarium,” haar stem, zacht en breekbaar. Zijn hand gleed in de hare: “Kom, laten we gaan, hier is niets voor ons.”
“De violen ontbreken,” haar ogen stralend, haar tanden blinken in de spotlights.
“Ik hou niet van die bloemen,” glimlacht hij terug.
“Straks zal ik ze horen,” terwijl haar arm zijn middel omstreelt.

In het donker van de nacht, de veiligheid van de oververhitte hotelkamer glijdt ze van hem af. Zijn klamme hand streelt haar bezwete natte lichaam. Zijn borst gaat woest op en neer. De inspanning, sensatie, ultieme opwinding. Haar zwoele mond op de zijne. Voldaan kreunen.
Zijn vinger tekent haar lichaam, de verborgen haartjes, de ongekende opwinding, die haar lichaam biedt.
Koele adem kietelde zijn lijf. Haar warme ogen, groter dan een paar uur geleden, warmer en eerlijker ook.
“Hoe lang gaat de toernee duren?” zijn vraag nestelt zich in het donker.
“Lang genoeg,” ze zucht.
“Voor onze liefde?”
“Liefde? Welke liefde?”
Een flits van licht doorkliefde de donkere kamer. Haar camera registreerde haar zoveelste overwinning.
“Heb je veel van dat soort foto’s ?”
“Een rolletje vol, hahaha!” Een doffe echo van haar lach klonk door de kamer.

“Heb je nog over de vraag nagedacht,” vraagt hij zachtjes.
Zij leest aandachtig het nieuwe boek van Tommy Wieringa en het is dan moeilijk aandacht te verdelen. Ongewild zucht hij. Verstoord kijkt ze om. Haar blonde lokken verhullen haar diepblauwe ogen. Zeewind waait om haar en hun ogen raken elkaar.
“Ja, Sjoerd, natuurlijk, straks krijg je het antwoord,” glimlachend draait ze zich naar hem en op haar zij leest ze verder. Gescheiden door Ludwig Unger en zijn hoerige moeder.
“Dat is goed, je weet dat ik het graag zou willen, Lisette,” hij keek naar haar zonnebrandgeoliede lichaam. Hij hoort haar zachtjes meelezen, een teken dat ook zij het een goed boek vindt.
De zee ruisde zachtjes, het warme zand gleed door zijn vingers. Het zou goed zijn om samen met haar het avontuur aan te gaan, vond hij.
Een bal plofte in het zachte zand, een kind schreeuwde in de verte om zijn (of haar) moeder. De viskraam belde en mensen schuifelden naar de kraam op wielen.
Een verliefd stel speelden het uitdagende spel van badminton. Hij liet haar vaak van links naar rechts lopen, de shuttle oprapen. Daar had Sjoerd zo zijn gedachten over.
Hij zag de strak blauwe lucht. Het was nog niet helemaal zomer, de kleur blauw kon nog wel wat dieper. Zou het nog warmer kunnen deze zomer?
Haar warme hand gleed over zijn buik. Haar adem kriebelde in zijn oor.
“Ik ben zo geil,” fluisterde ze. Hij zuchtte ongemakkelijk terwijl haar hand langzaam naar zijn dijen gleed.
Grommend zoenden ze elkaar. Zijn hand gleed over haar wang, achter haar nek.
Op de achtergrond hoorde hij het commentaar van de oudere badgasten. Ongepast, a-sociaal, immoreel.
“En..,” vragend keek hij haar aan.
“Mmmmm, okay ik denk wel dat het kan lukken, als je maar goed begrijpt wat ik hier achterlaat,” haar stem klonk streng en vastbesloten.
“Het gaat lukken, echt, wij kunnen de wereld aan,” hij glimlachte.
“Ja, ja, dat zeiden mijn ex-en ook al,” lippen persten zich op elkaar.
“Voor nu lijkt het me een goed plan om samen dat te doen waar we goed in zijn,” zijn vingers gleden in de hare.
Ze keek hem uitdagend aan, een glimlach speelde om haar lippen.
“Je bent een vreemde gast, Sjoerd Dijkstra, nooit gedacht dat ik mijn carriere voor een man zou opgeven.”
Hij glimlachte, maar hij wist zeker dat hun toekomst niet in Nederland lag. Maar daar waar het leven altijd vrolijk, zonnig en wijnrijk moest gaan worden.
Dacht hij, terwijl haar koele tong zijn lichaam in vuur in vlam zette.