pola-roid
“Let goed op je dialoog!” de regisseur schreeuwde het harder dan anders. Hij leek het welletjes te vinden.
“Ik doe mijn best, verdorie,” antwoordde hij.
“Niet goed genoeg, je acteert nog veel te veel!” plukjes spug op zijn bovenlip.
“Maar ik moet toch ook acteren,” de acteur hief zijn handen machteloos omhoog.
“Nee, Sjoerd, jij BENT Prins Valdarium, hij zit in je, jij ademt hem, je voelt hem!”
Sjoerd keek naar de vrouw die Prinses Romana voorstelde. Zijn frons werd niet door haar beantwoordt. Zelfverzekerd zat ze in haar stoel. De ondeugende blik in haar ogen, haar mond uitdagend getuit.
“Het is verdomme toch niet zo moeilijk,” ging hij verder.
“Ja, Mike, het is wel moeilijk, ik voel echt wel Valdarium in me.” Sjoerd zuchtte diep.
Mike stond dicht naast hem, fluisterde in zijn oor: “je wilt haar, je verlangt haar, haar lach wil je zien, haar lichaam wil je proeven, Christus man, laat dat zien!”
Zijn koffieadem vulde Sjoerd’s neusgaten. Kotsen hoefde hij nog net niet, maar het scheelde niet veel.
“Ik denk dat ik je kom redden,” sprak hij lijzig. Haar warme lichaam gleed uitbundig tegen hem aan. Brutaal duwde ze haar onderlichaam tegen hem aan.
“Ik voel je stijve,” hijgde ze in zijn oor, ze giebelde en sprak luid: “Ja redt mij, mijn vader houdt me gevangen, jij sterke ridder.”
Van zijn stuk gebracht pakte hij haar middel en duwde haar steviger tegen hem aan: “dan ga jij precies doen wat ik je zeg.” Zijn stem was zwaar, dwingend, hees en strijdvaardig.
De regisseur glunderde: “Ja kom, kom, pak haar neem haar mee!”
“Durf je dat, koene ridder,” speels, uitdagend, cynisch. Haar blik drong diep in hem door.
“Jij neemt het niet zo serieus, vrouwe Romana,” een tekst die hij terplekke bestond. Hij voelde haar houding veranderen. De spanning nam toe nu zij hij ook zijn spieren liet spreken. Krachtig hield hij haar vast.
Ze glimlachte: “mmm, koene koene ridder.”
“Meer hoef je niet te zeggen, ben jij het dan waard, mijn leven voor u te wagen?” De zaal was stil. Iedereen luisterde gespannen.
Hij zag hoe haar neusvleugels zenuwachtig trilde, nu was hij aan de beurt. Nu deelde hij de lakens uit.
“Zo ken ik u niet, Prins Valdarium,” haar stem, zacht en breekbaar. Zijn hand gleed in de hare: “Kom, laten we gaan, hier is niets voor ons.”
“De violen ontbreken,” haar ogen stralend, haar tanden blinken in de spotlights.
“Ik hou niet van die bloemen,” glimlacht hij terug.
“Straks zal ik ze horen,” terwijl haar arm zijn middel omstreelt.
In het donker van de nacht, de veiligheid van de oververhitte hotelkamer glijdt ze van hem af. Zijn klamme hand streelt haar bezwete natte lichaam. Zijn borst gaat woest op en neer. De inspanning, sensatie, ultieme opwinding. Haar zwoele mond op de zijne. Voldaan kreunen.
Zijn vinger tekent haar lichaam, de verborgen haartjes, de ongekende opwinding, die haar lichaam biedt.
Koele adem kietelde zijn lijf. Haar warme ogen, groter dan een paar uur geleden, warmer en eerlijker ook.
“Hoe lang gaat de toernee duren?” zijn vraag nestelt zich in het donker.
“Lang genoeg,” ze zucht.
“Voor onze liefde?”
“Liefde? Welke liefde?”
Een flits van licht doorkliefde de donkere kamer. Haar camera registreerde haar zoveelste overwinning.
“Heb je veel van dat soort foto’s ?”
“Een rolletje vol, hahaha!” Een doffe echo van haar lach klonk door de kamer.
