het net niet (3)

Het is zondagmiddag. De telefoon gaat. “Hallo, met M. van Het Net,” haar stem is zacht, lief en zwoel. “Het omzetten van uw abonnement is een zeer ingewikkeld technisch probleem, maar ik denk dat ik het zo ga doen om een nieuwe client aan te maken, de oude er uit te slopen en duidelijk te melden wat de issue is.” Ik zwijg om zoveel intelligentie. “U krijgt dan een bevestiging van wat we zojuist besproken hebben en dan hopen we maar dat het goed komt, en o ja mocht er een dubbele faktuur komen omdat een periode overlapt wordt dat natuurlijk verrekend.” Ik zwijg...
lees verder

woensdagwoord

ontrammelen
lees verder

waterlijn (2)

De deur viel langzaam in het slot. Raar dat ik van huis weg moet sluipen, dacht WeetNietVeel. Ze trok haar kleren strak, haar jasje, panty. Strikje in d’r haar. De koets stond klaar, AliBaba, haar vaste chauffeur wachtte haar op. Hij wist de route naar haar moeder uit zijn hoofd. Of AliBaba haar taal sprak wist ze niet. Nog nooit had ze met hem gesproken. Zijn blik was zoals altijd neutraal. Alsof hij haar niet kende. Ze plofte in de zachte pluche kussens. Uit haar tas pakte ze haar skinny jeans en ultra hippe topje. De koets wiebelde op zijn veren en ze kleedde zich om. Het spiegeltje in...
lees verder

amuse

Ik denk dat ik er helemaal bij hoor. Ik twitter vanaf mijn tweetdeck, ik feesboek, ik heiv, gebruik koele taal. Tank v-power. Ik drink wijn, rood. En ik luister naar nope is dope. Leipe shit, ouwe!
lees verder

waterlijn (1)

In een land hier heel ver vandaan leefde ooit een prinsesje. Haar vader heerste over het land waar geluk voor het oprapen was en gezondheid gekweekt werd. Prinsesje WeetNietVeel ontwaakte, zoals elke ochtend, in een zee van gouden zonnestralen. De warmte van de zon drong haar riante slaapvertrek binnen. Haar ochtendritueel begon met een uitgebreid bad en uit haar kledingkast de passende kledij voor die dag. Elke dag had voor haar iets anders in petto. Beneden was het hele gezin reeds aan het ontbijt begonnen. WeetNietVeel schoof aan, de vernietigende blikken van haar vader negerend. Haar vader,...
lees verder

il conto, per favore

Honger Herman Koch is van huis uit schrijver. Sinds zijn dertiende wist hij dat hij het vak van schrijver zou gaan uitoefenen.  Het grote (nou ja grote) publiek kent hem van de televisie als één van de heren van Jiskefet. Zijn historie als schrijver begint in 1985, het jaar waarin zijn eerste verhalenbundel verschijnt. “Red Ons, Maria Montanelli” was zijn tweede boek, verscheen in 1989 en werd (en is) een goed verkocht boek. Op een avond in Barcelona, tijdens een diner met vrienden, ontstaat het verhaal voor zijn laatste roman. “Het Diner” vertelt het verhaal van tweetal...
lees verder

« Vorige