Dagboek Londen
Het begon zoals het altijd. De eerste trein richting Schiphol, instapkaart laten zien. De controle door schreeuwende beveiligers. Ondanks dat ik half ontkleedt het poortje inging, werd het lampje toch rood. De jongen schreeuwde iets. Ach, hij ook zijn lol.
Het stijgen en landen is een vloeiende beweging: Londen is wat dat betreft net om de hoek. Het weer was mild in de staat vol rode bussen, taxi’s en toeristen.Drie dagen in een mooi statig gebouw, met aardige en kundige mensen, collega’s mag ik ze ook noemen, alhoewel ‘wij’ hun bedrijf wel ‘bezitten’. Beetje vreemd.
Het hotel, gevonden via internet, was erg leuk, erg engels met veel tapijt en bruine kleuren en vreselijke aardige mensen. Het mobieltje was leeg en kon dus niet met mijn stekkertje dat rare engelse plugje gebruiken. En dus moest de bar manager maar even zijn lader inleveren, hij had ook een zelfde type als ik. Van die dingen.
Het eten in hun restaurant was aardig en was keurig in verhouding met prijs en kwaliteit, 12 pond.
Natuurlijk kon het ontbijt een paar uur later er ook nog wel bij: gebakken ham, worstjes, bonen in rode saus, een gefrituurde meelbal.
Gelukkig voor mij ook gewoon yoghurt met muesli en een ogenschijnlijk jus d’orange.
De koffie was bagger, maar gelukkig zijn er in London meer Starbucks dan wij hier MacDonalds hebben en dus een heerlijke Starbuckkoffie is een prima start (alhoewel Costa en Café Nero ook erg prettig zijn).
Londen is een grote stad en heeft een groot assortiment aan lunchgelegenheden. Helaas viel Starbucks een beetje door de mand wat betreft de broodjes en werd het gelukkig ruimschoots goed gemaakt door Pret A Manger.
De tweede avond vond ik een italiaans uitziend restaurant en gelukkig werd dit ook gerund door twee oude Italiaanse heren, onder het toeziend oog van een overijverige jongeman Daniele (Danny in Engeland). Inclusief keukenlift, vino de casa en een typisch italiaanse menukaart.
De laatste dag begon als geen ander. Weer een worstje of twee, het voordeel daarvan is dat het honger-gevoel eigenlijk voor de rest van de dag er niet is.
Op kantoor drinkt iedereen afbraak koffie: poedernescafé maar ik nam als enig een capuccino uit een machine waarbij ik opmerkte dat deze nog goed smaakte, dat leverde nogal wat hilariteit op.
Het was een uur of 11 dat ik werd gebeld. Vliegtuig neergestort op Schiphol. Ga naar huis. Je weet maar nooit.
Ik kijk even op internet en zie dat de polderbaan wellicht buiten gebruik is. Dat is goed nieuws, immers dat scheel 30 minuten(!) taxien op bij het luchthavengebouw te komen. En aangezien mijn vlucht terug pas laat in de avond is leek het me niet nodig halsoverkop naar Heathrow af te reizen.
Later op Heathrow moest de laptop weer eens UIT de tas (wordt om de maand aangepast) en zo had ik nog even wat tijd om wat leuks te kopen. De pond is goedkoop en zo is er nog wel een voordeeltje te halen. Wat denk je van vier dvd’s voor zeventien pond. En natuurlijk even bij de parfumerie langs voor een leuk geurtje.
Helaas werd ik gelijk besprongen door een onwijs lelijke ouwe tang, met groeven als diepe rivieren die mij Versace wilde aansmeren. Horen in dat soort winkels niet hele leuke jonge meisjes te werken, bedwelmd met de zoetigste geuren, waardoor je alles koopt wat ze je aanreiken?In Engeland blijkbaar niet. En dan is het bizar om op de grote televisieschermen ‘live’ het nieuws uit Nederland te zien.
Het vliegtuig terug, half vol of half leeg is niet het juiste woord. Hooguit 40 mensen in een toestel waar ruim honderdertig in kunnen. Kon ik weer heerlijk een stuk lezen in ‘HET DINER’ van Herman Koch.
Gelukkig geen Polderbaan en stond ik binnen vijftig minuten na vertrek uit Londen bij het roodgeblokte meeting point alwaar mijn lieve vrouw zat te wachten.
Dit keer is Nederland een stuk kouder dan Londen.
