De haven van Palermo was bereikt, Sanne en Sven liepen de boot af. Hij moest iets bedenken om aan de andere kant van het eiland te komen en keek of een huurauto nog haalbaar was. Het contante geld raakte behoorlijk op.
Het barretje naast de haven was net open en een kopje espresso ging er wel in.
“Wat gaan we nu doen,” vroeg Sanne, haar stem was nog zwak, de klap van het ongeluk was hard aangekomen.
Sven keek om zich heen. De havengeluiden, de geur van vis. Het geruis van het vroege ochtendverkeer, het klonk hem allemaal vertrouwd in de oren.
“Ik ken wel iemand die ons kan helpen in Torrenuova te komen,” zei hij. Sanne keek hem verward aan en hij bracht haar in het kort op de hoogte van de laatste gebeurtenissen.
Ze legde haar hand op zijn arm: “Ik ben even de weg kwijt, ik volg wel. Is daar mijn vader dan?”
“Dat heb ik je net verteld, dat schijnt zo te zijn.” Hij pakte haar arm en hij zocht de weg naar het station.
De stad ontwaakte, de vismarkt die van verse vis voorzien werd, het ontbreken van verkeersbelijning. Het was nog precies zoals het altijd was. Met het laatste geld kocht Sven twee treinkaartjes naar Belsito.
“Don Pietro, heeft daar een mooi huis, kunnen we wel even onderduiken,” fluisterde hij Sanne in haar oor.
“Is goed, kan wel even wat rust gebruiken,” zuchtte ze.
De trein vertrok, zoals gebruikelijk, niet op tijd. De Sicilianen hingen uit de ramen en scholden de conducteur uit. Glimlachend bekeek Sven het tafereel. Het station van Belsito ligt eigenlijk vijf kilometer van de eigenlijk stad Belsito, maar vooruit. Om de hoek had Don Pietro een groot stuk land met een mooi landhuis.
De grote ijzeren deur die zijn wereld van de buitenwereld scheidde piepte toen Sven deze openduwde. De ontvangst was hartelijk en uitbundig. De eigen gemaakte wijn stond in no time op tafel.
Sanne vertrok naar één van de kamers en zo zaten Pedro en Sven aan tafel. De geur van verse pasta, wijn en geitenkaas hing in de lucht.
“Jullie zijn nu al gevreesd,” fluisterde Pietro. Sven knikte, het was hem ook opgevallen.
“Morgen wil ik naar Torrenuova, eindelijk, kan ik een auto van je lenen?”
“Maar natuurlijk, mijn huis is jouw huis,” Pietro sprak in vanzelfsprekendheden.
Later zat Sven op het bankje te kijken naar de sterrenhemel. Zoveel sterren, zo helder, had hij niet vaak gezien. De zwoele winterlucht, een krekel probeerde het alvast in het donker, het paard dat onrustig in de stal stond te zijn. Het was duidelijk dat de lente in de lucht hing. Morgen zou het eind van de reis nabij zijn, dacht hij.
“Doe een wens,” fluisterde Sanne, die naast hem was komen zitten. Hij keek op en zag de vallende ster. Hij keek naar haar. Haar slaperige gezicht, haar donkere ogen. De zoete geur van vrouw zijn haar omringend.
Zij deed hem meer dan hij wilde toegeven.
“Slaap je vannacht bij mij,” vroeg ze. Hij schudde zijn hoofd. Ze knikte, pakte zijn arm en legde haar hoofd op zijn schouder. Ze dronken nog een glaasje wijn en op zijn schoot viel ze in slaap.
Hij tilde haar op en bracht haar naar bed. Een zoen op haar wang en hij zocht zijn eigen kamer op. Het duurde niet lang meer, maar ook Sven viel snel in een diepe korte slaap.
De zon kleurde ochtend rood toen Sven de auto door het landschap stuurde. De enige weg naar Menfi was rustig, breed en indrukwekkend. Zij zat stil naast hem en keek haar ogen uit. Het woeste landschap voor haar. De hoge bergen. Links de Etna.
“Mistig daar,” zei ze.
“Een vulkaan rookt, dus ook deze,” Sven zag dikke rookpluimen de vuurmond omringen.
“Je bent een man met vele geheimen,” zei ze, terwijl ze over een kilometerslange brug reden, “waar verdien je je geld mee, bijvoorbeeld?”
“Ik rentenier,” antwoordde hij.
“Okay, laat maar,” gromde ze en keek naar buiten.
De grote silo’s van de wijn fabrikant markeerde het bijna eindpunt van hun reis. De geur van de zee drong de auto binnen. De parkeerplaats was leeg, het was niet bepaald een lekkere temperatuur om aan het strand te zitten. De barak met de tekst CAFE was wel open. Sven had het idee dat deze wel eens 24 uur per dag open was.
De plastieken tafeltjes, de stoeltjes, er was niets veranderd.
“Buon giorno Svenno,” de vrouw achter de bar schudde hem de hand.
“Due espressi, Maria,” vroeg hij terwijl ze aan het raamtafeltje plaats namen.
“Dit is voor mij geen onbekend terrein,” bekende hij aan Sanne.
“Dat blijkt.”
“Pap!” Sanne stond op en liep naar de deur. Een rijzige man was binnengekomen. Ze omhelsde haar vader en ze hielden elkaar stevig vast.
“Eindelijk, daar ben je dan!” Ze klonk oprecht blij en opgelucht.
De koffie met een koek werd gebracht. Maria knikte dienstig, waardoor Sven de indruk kreeg dat deze man hier het voor het zeggen had. Sven zag duidelijk dat dit Rinus was, de vader van Sanne. Dezelfde blik, de tekening in zijn gezicht zag hij terug in haar.
Eigenlijk een gewone vent, op leeftijd dat wel.
“Eindelijk jullie zijn er,” zijn zware warme stem klonk in het lege café, “ik heb er naar uitgekeken.”
“Hoezo? Wist je dat hij en ik hier zouden eindigen?” Sanne klonk verbaasd.
“Laten we het zo zeggen: het is geen toeval.”
Uit zijn jaszak pakte hij een foto. Een ouderwetse polaroid, verkreukeld en een beetje vergeeld, twee spelende kinderen waren lang geleden op de foto gezet. Sanne en Sven keken ernaar.
“Hé dat ben ik!” riepen ze in koor.
“Inderdaad, dat zijn jullie,” Rinus glimlachte, “lang geleden speelden jullie samen. En je moeder zag meteen dat jullie voor elkaar bestemd waren. Aura, sterren, je weet hoe ze was,” sprak Rinus, “maar Sven’s ouders verhuisden hierheen en we verloren enigszins het contact. Jaren later maakten zijn vader en ik een dealtje en zo was er contact. Je vader was een slagje erger dan ik, jongenman. En toen Sven bij ons in de buurt kwam werken en neuzen, bedacht ik het plan om jullie hier heen te krijgen.”
“Maar de flikken zitten ook achter je aan, die Peter bijvoorbeeld die is ook in Italie,” zei een verbaasde Sven.
“Peter was onderdeel van het plan, iemand de jij vertrouwde en je bij Sanne bracht, maar van Peter hebben we geen last meer van,” glimlachte Rinus.
“Afgemaakt?” vroeg Sanne.
“Laten we zeggen, hij kreeg een aanbod dat hij niet kon weigeren. Hij zal vanaf nu vaak op televisie te zien zijn waar hij boeven gaat vangen.” Rinus keek tevreden naar hun beiden.
“Maar nu we hier zijn, wat is daar de reden van?” vroeg Sven.
“Wel, ik wil met pensioen en mijn imperium moet doorgaan en jullie kunnen dat uitstekend doen.”
“Ik ben geen crimineel,” fluisterde Sven beledigd.
“Ach ach, crimineel, beladen woord Sven, gewoon geen gekke dingen doen en goed kijken naar vraag en aanbod, dan heb je een mooi leven,” Rinus keek hem aan met zijn strenge blik, “en ik wil natuurlijk wel wat kleinkinderen.”
“Je kan niet meer terug Sven,” Sanne legde haar hand op de zijne.
“Je was altijd al onderdeel van het grotere geheel, alleen jij had het niet door, hoefde ook niet, maar nu ben je er klaar voor,” ook Rinus legde geruststellend zijn hand op Sven’s hand.
Later zou hem alles duidelijk worden verzekerde Rinus hem.
‘s Avonds laat, donker en fris, zat Sven voor het eerst voor zijn nieuwe huis. Hij keek uit over de ruisende zee. Zou alles dan toch goed komen? Zou hij alles ooit begrijpen? De puzzel was nog niet compleet.
Sanne kwam naast hem zitten. Streelde zijn arm en verleidde hem mee te gaan naar bed. Hij keek haar aan.
“We gaan het echt goed doen, schat,” fluisterde ze. En ze spraken even over hun kindertijd die als een flits weer terug kwam in hun leven, “we hoeven voor niemand bang te zijn, onze vaders hebben alles goed voor elkaar gekregen.”
Ze stond op en liep naar binnen.
“Kom,” haar stem klonk anders en Sven keek op. Haar nachtpon lag op de grond. Haar naakte lichaam lonkte.
“Ik wil vier kinderen,” zei ze.
“Laten we dan maar beginnen,” zei Sven en liep met haar naar binnen.
De villa aan de Via dei Olmi in Torrenuova, Sicilie, bleef nog lang onrustig.
Zij, als in 
