Je kent ze wel, Nederlandse liedjes waarin de zanger(es) ook nog eens een woordje over de grens erdoor heen gooit.
Zong Raymond: ‘maar één verzoeknummer / Je veux de l’amour’, en Imaca over ‘dansen en muziek / Eviva Espana’. En de beruchtste natuurlijk: The Shorts ‘ik zocht snel naar mijn woorden / zei toen in mijn beste Frans: comment ca va / comme ci comme ci comme ci comme ca’.
In al deze voorbeelden is Nederlands de hoofdtaal. Maar er zijn ook liedjes waarin het nederlands de tweede viool speelt: ‘Marieke’ van Jacques Brel is zo’n voorbeeld.
Wie kent nog meer voorbeelden van liedteksten waarin niet alleen Nederlands voorkomt, maar waarin ook een andere taal wordt gezongen, waarbij het om het even is wat de hoofdtaal is?
Stuur je voorbeelden naar de redactie van ‘Onze Taal’ (maandblad van het genootschap Onze Taal): liedjes[at]onzetaal.nl.
(bron: Onze Taal)

Mijn scharlaken rode Ferrari suist door een zinderend Italiaanse landschap. Soepeltjes stuurt de auto zijn weg naar mijn castello, hoog op de heuvel, omgeven door slanke cipressen. De Basalicaanse bochten kennen geen geheimen meer. De sterke elektromotor doet niet onder dan de ouderwetse benzinemotor.
Het hek opent zich zodra ik aankom rijden. Het pas aangelegde grind pad knispert vertrouwd onder de profiel banden. Weer wordt ik pijnlijk herinnert aan het feit dat zelfs de oprijlaan een gevaarlijk stukje weg is: de Bugatti Vayron staat hulpeloos tegen de boom geparkeerd.

Als ik het met witte kiezelstenen belegde opritje oprijdt en mijn castello in zijn oranjerode steen zichzelf trots toont zie Katarina in haar witte schortje klaar staan om mij te verwelkomen met een koel glas witte wijn: uit eigen wijngaard natuurlijk. De koele lucht van het eeuwenoude kasteel is mij meer dan welkom. De hitte buiten is tegenwoordig niet meer om uit te houden.
De zonnepanelen zuigen de zon tot zich en laten de bio airco zachtjes draaien.
Mijn vinger raakt het scherm aan en de hypersnelle internetverbinding laat mij zien hoe koud het momenteel is in Denemarken. De ijsgrens is al tot aan Kopenhagen gekomen. Nederland, ooit mijn vaderland, zucht onder weer een Elfstedentocht, de vierde in één jaar tijd. Ik zie hoe mijn oude stad gebukt gaat onder een dikke laag sneeuw. Mensen die moeilijk aan eten komen, vloekend op de landverraders die vertrokken zijn.
Ik voel me aangesproken. Een cd van De Dijk brengt mij weer terug. Het leven op straat van alledag. Blof laat ik maar even staan, het warme zand door mijn koele haar, gedragen door de golven van de wind: daar heb ik even geen zin in.

Een e-mail van het administratiekantoor laat mij mooie cijfers zien. Tevreden stap ik onder de douche en laat mij verwennen door het zachte water, ooit regenwater, nu gekloond.
De satijnen badjas zit mij als gegoten. Sofie vleit haar zachte lichaam tegen het mijne. Haar tintelende lichaam vraagt om gedetailleerde aandacht.

Later zitten we op het balkon en kijken uit over het glooiende landschap. De dieprode avondzon zakt traag weg in het verzengde landschap.

De GSM licht op; een berichtje uit Nederland.

“nieuw records: -25!”