Met zijn slechts 38 jaar heeft filmregisseur Christopher Nolan een zeer behoorlijke reputatie opgebouwd.
Samen met broer Jonathan schrijft hij het script voor “Memento”; een intrigerend verhaal over geheugen verlies. Daarnaast maakt hij nog ‘The Prestige’ en ‘Insomnia’.
Hij heeft de Batman films weer nieuw elan ingeblazen, met zijn verfilming: Batman Begins. Zijn vervolg op dit succes: The Dark Knight zal aanstaande donderdag 25 juli hier in premiere gaan.
Helaas zal de zelfmoord van Heath Ledger, die dit keer de rol van de ‘Joker’ speelt behoorlijk uitgeknepen worden. En al zal zijn rol memorabel blijven, feit blijft dat Nolan wederom een puik verhaal en film heeft afgeleverd die het zien meer dan waard zal zijn.

In Italië wonen zo 50 miljoen mensen. Een stuk meer dan in onze eigen Nederland. 50 miljoen Italianen hebben dan ook een vervoermiddel: auto, scooter, brom-mobiel, fiets, motor, benenwagen, paard en wagen, paard zonder wagen, koe, geiten, schapen. En al deze vervoermiddelen bewegen zich op de weg. Opa en oma krijgen een Fiat Panda bij het bereiken van de 75 jarige leeftijd en ook deze kom je tegen op de ‘snel’weg (top snelheid 30km/u).

Rij je ergens in de bergen, wees niet verbaasd dat er op een gegeven moment een paar koeien op de weg lopen. Gelukkig wel met een grote bel om de nek, zodat je wel weet dat ze daar lopen. Denk maar niet dat de koe aan de kant voor jou. Nee, het is een Buffalo en die kijkt je aan, omhangen met vliegen, met een blik: wat doe JIJ op mijn grondgebied?
Wandelaars kom je ook tegen. Op elke denkbare weg, behalve de autostrada, want daar moet je zo af en toe tol betalen. Immers je moet toch met je pannetje eten naar het andere dorp, toch?
Italianen bellen fanatiek onderweg en dan natuurlijk ook met veel handbewegingen. Dan wordt sturen een beetje lastig.

Ook zul je niet vaak belijning tegenkomen. Vaak zijn ze met de weg bezig, of net bezig geweest, en dat strepen trekken dat komt wel een keer. Vooral in de stad is dat handig: een tweebaans weg kan dan zo een 6 baans weg worden.

In de stad heb je veel aanzien wanneer je er met een Touareg rondrijdt, of een vette Dodge. Maar bij de wat kleinere auto’s, met name Peug 207, is het hebben van meer deuken, krassen en missende onderdelen goed voor je aanzien binnen de hiërarchie van het verkeer.
Op de snelweg zijn in en uitvoegstroken niet zo als wij gewend zijn. Om goed uit te kunnen voegen zul je, als je het niet weet, vol in de remmen moeten, om de, meestal ultra scherpe bocht, te kunnen halen.
Invoegen is een vak apart. Een beetje oprijden met het overige verkeer is er niet bij. Bij de gratie gods laten ze je er tussen, anders is het eind van de invoegstrook (metertje of 10) de plaats om te wachten.

Italië is natuurlijk het land van de kleine straatjes, bochtige bochten enzovoorts. Hoe kleiner de auto, hoe handiger. De Fiat Punto Classico (zoals die hier heet) is daar een grote hit, maar ook Smart en wat klein gedreutel van Daewoo zie je daar rijden. Maar de jeugd rijdt het liefst rond in de brom-mobiel. Een bromfiets met een dak, stuur, in de meest mooie uitvoeringen. De scooter wint het nog net van ze, zoveel soorten en maten zie je nergens, maar het is een populair vervoermiddel.
Politie is er ook in Italie: carabinieri, guardia di finanza, guardia municipal, polizia, polizia locale. Allen met hun eigen bevoegdheden.

Tanken is in Italie ook een volksport nummer 1: elke stad en dorp heeft een kroeg en een benzinestation. Met exotische namen als IP, AGIP, ERG,Tamoil, maar ook Esso en Shell zijn er te vinden. De prijs voor een litertje Senza Piombe (loodvrij dus) ligt beduidend lager dan hier. Het schommelt tussen de Euro 1.50 en de Euro 1.60. Diesel is zelfs duurder dan benzine.
Tanken doe je of zelf of je laat een mannetje dat doen. Gelukkig beginnen ze niet meer over de olie in je auto, maar willen ze nog wel je ramen schoon maken. De ‘con servizi’ tank is een paar euro cent duurder dan de self service.

Het rijden op de Italiaanse autostrada is vrij simpel. Je mag 130 en dat rijdt ook iedereen. De controle schijnt wel streng te zijn, aangezien er niet onnoemelijk hard wordt gereden. Wel willen ze, onze Italiaanse vrienden, het inhalen op de zelfde weghelft doen waar jij rijdt, maar aan dat enigszins roekeloze rijgedrag raak je snel gewend. Wil je wat eten of drinken kan dat ook: de Autogrill is een bekende stop, maar neem eens de moeite om bij een dorp of woonplaats af te slaan en je zult ontdekken dat het leven nog mooi is en het eten zeer smaakvol en betaalbaar. In iedergeval betaalbaarder dan bij de Autogrill, waar Amerikanen zelfs het water (1,60 euro) met de credit card betalen.
Het rijden in stad of dorp is wat anders. Motto is eigenlijk: doordrukken. Een kruispunt is Italie een lap asfalt met her en der een afslag. Geen belijning, geen borden (of achter de muur van het huis pal op de hoek). De navigatie kan fijn aangeven: links aanhouden, maar dan moet je goed kijken, welke links want de afslagen zijn vaak erg dicht op elkaar gemaakt.
Handig is om als buitenlander, je eigen auto achter die van een italiaan te positioneren en die te volgen zolang het kan. Dan kom je nog eens ergens.

De bewegwijzering is in Italië ook een avontuur op zich. De afslagen worden vaak neergezet, voorbij de afslag die je net moet hebben.

Italianen zijn meesters in het bouwen van tunnels en bruggen. Laag, hoog, lang. Alle soorten en maten kom je tegen.