“Het Meisje Uit Mijn Jeugd” het beste boek van Willem Reiff gaat eigenlijk over de jeugd en liefde van Emile Binenbaum en Marte Jacobs. Vindt Emile. Emile vindt ook dat Willem ‘zijn’ Marte van hem heeft afgepakt, niet alleen die ene keer maar voor altijd.
Emile is een dichter en schrijft op zijn 18de jaar zijn eerste en beste gedicht “Pasgeboren Girafje”. Zijn muze was toen de 7 jaar jongere Marte Jacobs die hij bij toeval tegen kwam in een duinpan te Schoorl.
Toeval bleef hun leven achtervolgen. Als Marte oud genoeg is dan spreken ze af en toe wat af.
Maar Emile is te bescheiden om zijn stille liefde daadwerkelijk te veroveren. Zijn uitbundige romantische gevoelens voeren de boventoon.
Daarnaast vindt Emile dat zij wel doorheeft dat hij op het juiste moment wacht. Emile vindt zichzelf ook een geweldig dichter.
Een soort van zelfoverschatting, niet vreemd voor veel schrijvers. Hij teert jarenlang op dat ene gedicht, geschreven als scholier.
Op een reunie feest van de school waar zowel hij als Marte als zijn vriend Willem heeft gezeten is Marte 21 jaar. Dan zal hij haar vertellen hoe het allemaal zat.
Ware het niet dat Willem aan het eind van het feest naar haar toe liep en zei: “jij ben een lekker meisje. Ga met me mee”. En ze ging met hem mee.
Dertig jaar later schrijft Willem Reiff een boek over zijn stormachtige verhouding van 85 dagen met Marte, toen. En het einde daarvan.
Het is makkelijk de clou van het verhaal te vertellen, omdat er genoeg overblijft binnen het verhaal zelf. Is dat de kracht van Tim Krabbé?
Krabbé heeft zijn stijl neergelegd in ‘Het Gouden Ei’ en ‘De Grot’, verhalen over alleengaande mannen, die enigszins maniakaal obsessief op zoek gaan naar iets. “Marte Jacobs” is daar geen uitzondering op.
Als lezer wordt je vakkundig meegezogen in de romantische gedachtenwereld van Emile Binenbaum. De vriendschap tussen Reiff en Binenbaum, waarbinnen ze alles bespraken, behalve dat ene. Marte Jacobs.
Max Pam en Parool’s Alle Lansu zien grote verbanden in het verhaal (vergelijkingen tussen Reiff en Binenbaum, versus AFTH en Jan Kal). Reiff en Binenbaum als een combi van schrijvers/dichters die Krabbé graag zou willen zijn. Ach, het zal wel.

Het verhaal is meeslepend geschreven, bij vlagen spannend. En je leest in het in 1 keer uit. Niet zo moeilijk met iets meer dan 160 pagina’s. Een typische Krabbé, dat wel.

### (4/5)

David Mulder – Hexum

David Mulder (1970) maakte indruk met “Bruiloft en partijen”, “Hexum” is zijn tweede roman.

Felix Buyvoets is een begenadigd schaker. Heeft een redelijke ranking op de ELO lijst en mag deel uit maken van het team van de fanatieke Carlos Castella die in Amsterdam om de wereldkampioen schaak gaat spelen.
Buyvoets heeft net een succesvol toernooi achter de rug in Wijk aan Zee, mede dankzij de liefdesimpulsen van de o zo burgerlijke Margriet. Maar op een gegeven moment komt hij zijn jeugdliefde Morak tegen. Felix (Fee voor zijn familie en vrienden) is schaker geworden, Morak een kunstenares.
Die twee waren onafscheidelijk in het samenwoonproject van hun ouders in de plaats Hexum in de jaren zeventig.
De reden waarom het commune project destijds abrupt beeindigd werd is voor Felix een nooit opgelost verhaal gebleven. Als hij dichtbij het antwoord komt slaat zijn moeder, Mira, dicht.
Door de hernieuwde kennismaking met Morak, de opbloeiende romance, de gelukkige herinneringen aan Hexum komt hij dichter bij het antwoord. Maar is dat het antwoord dat hij wil weten? Of Morak?

Hexum is een prima leesbaar boek. Meeslepend, romantisch, kort door de bocht, modern taalgebruik. David Mulder heeft de gave het verhaal duidelijk en zonder omwegen te vertellen. De liefde tussen Morak en Felix duidelijk wordt neergezet, heftig, romantisch en allesverzengend. De liefde tussen Felix en Margiet is zoals hij het beleefd: een tussendoortje, en zo leest het ook. De hippe jaren zeventig kunnen als een karikatuur beschreven worden. Zoekende ouders, met de ”vrouwen in opstand” in de sterke hoofdrol en de ega’s die het onderspit delven en waar de kinderen slachtoffer zijn geworden. Maar Mulder laat het natuurlijk overkomen.
Zelfs de voorbereidingen op een schaaktweekamp wordt beeldend en spannend beschreven, al blijft de indruk bestaan dat professionele schakers notoire zuipers en schuinmarcheerders zijn.
Kwa stijl en taalgebruik komt David Mulder met “Hexum” in de buurt van Tommy Wieringa’s “Joe Speedboot”, maar hij (Mulder dus) zal van betere huize moeten komen om Wieringa in deze te kunnen overtreffen.
In de overvloed van (bijna) debuterende nederlandse schrijvers kunnen we David Mulder in de gaten houden.
#### (4/5)