Archive for oktober, 2007

Marte Jacobs

Marte Jacobs “Het Meisje Uit Mijn Jeugd” het beste boek van Willem Reiff gaat eigenlijk over de jeugd en liefde van Emile Binenbaum en Marte Jacobs. Vindt Emile. Emile vindt ook dat Willem ‘zijn’ Marte van hem heeft afgepakt, niet alleen die ene keer maar voor altijd.
Emile is een dichter en schrijft op zijn 18de jaar zijn eerste en beste gedicht “Pasgeboren Girafje”. Zijn muze was toen de 7 jaar jongere Marte Jacobs die hij bij toeval tegen kwam in een duinpan te Schoorl.
Toeval bleef hun leven achtervolgen. Als Marte oud genoeg is dan spreken ze af en toe wat af.
Maar Emile is te bescheiden om zijn stille liefde daadwerkelijk te veroveren. Zijn uitbundige romantische gevoelens voeren de boventoon.
Daarnaast vindt Emile dat zij wel doorheeft dat hij op het juiste moment wacht. Emile vindt zichzelf ook een geweldig dichter.
Een soort van zelfoverschatting, niet vreemd voor veel schrijvers. Hij teert jarenlang op dat ene gedicht, geschreven als scholier.
Op een reunie feest van de school waar zowel hij als Marte als zijn vriend Willem heeft gezeten is Marte 21 jaar. Dan zal hij haar vertellen hoe het allemaal zat.
Ware het niet dat Willem aan het eind van het feest naar haar toe liep en zei: “jij ben een lekker meisje. Ga met me mee”. En ze ging met hem mee.
Dertig jaar later schrijft Willem Reiff een boek over zijn stormachtige verhouding van 85 dagen met Marte, toen. En het einde daarvan.
Het is makkelijk de clou van het verhaal te vertellen, omdat er genoeg overblijft binnen het verhaal zelf. Is dat de kracht van Tim Krabbé?
Krabbé heeft zijn stijl neergelegd in ‘Het Gouden Ei’ en ‘De Grot’, verhalen over alleengaande mannen, die enigszins maniakaal obsessief op zoek gaan naar iets. “Marte Jacobs” is daar geen uitzondering op.
Als lezer wordt je vakkundig meegezogen in de romantische gedachtenwereld van Emile Binenbaum. De vriendschap tussen Reiff en Binenbaum, waarbinnen ze alles bespraken, behalve dat ene. Marte Jacobs.
Max Pam en Parool’s Alle Lansu zien grote verbanden in het verhaal (vergelijkingen tussen Reiff en Binenbaum, versus AFTH en Jan Kal). Reiff en Binenbaum als een combi van schrijvers/dichters die Krabbé graag zou willen zijn. Ach, het zal wel.

Het verhaal is meeslepend geschreven, bij vlagen spannend. En je leest in het in 1 keer uit. Niet zo moeilijk met iets meer dan 160 pagina’s. Een typische Krabbé, dat wel.

### (4/5)

Drift

Marion Pauw – Drift
Drift - Marion Pauw In 2005 verscheen haar debuut “Villa Serena”. Ze schreef verhalen voor Flair, Red en Sis.
Pauw is te vinden onder het rijtje Nederlandse thrillerschrijfsters die de laatste jaren furore maken: Saskia Noort, Esther Verhoef en Corine Hartman.
Haar tweede roman “Drift” is het verhaal van Jill die haar vriend achterna reist die op Aruba een schimmige baan als accountant heeft gekregen bij een even zo schimmig trust kantoor. Hij verdwijnt voor een opdracht gelijk naar Antuigia zodra zij aankomt.
Gelukkig wordt de eenzame Jill snel opgenomen in de high society van het vriendelijke eiland. Het is een klein eiland en iedereen kent iedereen.
Jill blijkt een opvallende verschijning; ze lijkt verdomd veel op een verdwenen Amerikaanse tiener: Christine Bird. Zo raakt ze betrokken bij deze vermissing temeer daar ze ook nog eens duikles krijgt van de vermeende moordenaar van Christine, Edsel.
Als voormalig journaliste krijgt Jill her en der wat informatie los, gewild of ongewild en raakt zo meer en meer bij de zaak betrokken.
Teveel betrokken, blijkt later.

“Drift” is een vlot geschreven thriller met ietwat stereotype personages: Jill als onzekere jonge vrouw met een psychisch verleden, de overdreven rijk vrouw van de baas die natuurlijk waanzinnig ongelukkig is, de ladykilller van Aruba.
Het plot is een beetje gezocht en komt eigenlijk een beetje uit de lucht vallen. Sommige situaties komen ook wat geforceerd over.
Slim verpakt met vlotte korte zinnen, en de hamvraag: zal Jill dit hachelijke avontuur overleven?
Wel mooie sfeertekeningen van het eiland, de warmte en de zee met zijn bewoners.
De cover noemt het een ‘literaire thriller’, dat is een beetje teveel van het goede, lijkt mij.
Een lekker boek voor in de trein, omdat je kunt stoppen en verder gaan wanneer het jou uitkomt.
### (3 van 5 sterren dus)

Hexum

David Mulder – Hexum
Hexum - David Mulder
David Mulder (1970) maakte indruk met “Bruiloft en partijen”, “Hexum” is zijn tweede roman.

Felix Buyvoets is een begenadigd schaker. Heeft een redelijke ranking op de ELO lijst en mag deel uit maken van het team van de fanatieke Carlos Castella die in Amsterdam om de wereldkampioen schaak gaat spelen.
Buyvoets heeft net een succesvol toernooi achter de rug in Wijk aan Zee, mede dankzij de liefdesimpulsen van de o zo burgerlijke Margriet. Maar op een gegeven moment komt hij zijn jeugdliefde Morak tegen. Felix (Fee voor zijn familie en vrienden) is schaker geworden, Morak een kunstenares.
Die twee waren onafscheidelijk in het samenwoonproject van hun ouders in de plaats Hexum in de jaren zeventig.
De reden waarom het commune project destijds abrupt beeindigd werd is voor Felix een nooit opgelost verhaal gebleven. Als hij dichtbij het antwoord komt slaat zijn moeder, Mira, dicht.
Door de hernieuwde kennismaking met Morak, de opbloeiende romance, de gelukkige herinneringen aan Hexum komt hij dichter bij het antwoord. Maar is dat het antwoord dat hij wil weten? Of Morak?

Hexum is een prima leesbaar boek. Meeslepend, romantisch, kort door de bocht, modern taalgebruik. David Mulder heeft de gave het verhaal duidelijk en zonder omwegen te vertellen. De liefde tussen Morak en Felix duidelijk wordt neergezet, heftig, romantisch en allesverzengend. De liefde tussen Felix en Margiet is zoals hij het beleefd: een tussendoortje, en zo leest het ook. De hippe jaren zeventig kunnen als een karikatuur beschreven worden. Zoekende ouders, met de ”vrouwen in opstand” in de sterke hoofdrol en de ega’s die het onderspit delven en waar de kinderen slachtoffer zijn geworden. Maar Mulder laat het natuurlijk overkomen.
Zelfs de voorbereidingen op een schaaktweekamp wordt beeldend en spannend beschreven, al blijft de indruk bestaan dat professionele schakers notoire zuipers en schuinmarcheerders zijn.
Kwa stijl en taalgebruik komt David Mulder met “Hexum” in de buurt van Tommy Wieringa’s “Joe Speedboot”, maar hij (Mulder dus) zal van betere huize moeten komen om Wieringa in deze te kunnen overtreffen.
In de overvloed van (bijna) debuterende nederlandse schrijvers kunnen we David Mulder in de gaten houden.
#### (4/5)

Nachttrein

Pascal Mercier – Nachttrein naar Lissabon

Pascal Mercier - Nachttrein naar LissabonPascal Mercier is het pseudoniem van Peter Bieri, hoogleraar filosofie te Berlijn. Een beroemd werk van zijn hand is het werk “Das Handwerk der Freiheit”
Onder de naam Pascal Mercier schreef hij ook “Het Zwijgen van Perlmann” en “de Pianostemmer”.

Nachttrein naar Lissabon vertelt het wonderlijke verhaal van Raimund Gregorius, geliefd leraar, die op een regenachtige morgen een Portugese vrouw tegenkomt. Verwart door de ontmoeting, de schoonheid van de taal verlaat hij midden in een les zijn school waar hij sinds zijn afstuderen werkte.
In een boekhandel krijgt hij een boek in handen van Amadeu de Prado die op indringende wijze schrijft over de diepste gevoelens en doelen in het leven.
Raimund wordt gegrepen door zijn woorden en vertrekt naar Lissabon, op zoek naar de ‘roots’ van deze Amadeu de Prado.
Al lezend in het boek ontmoet hij alle betrokkenen met wie de Prado zijn leven heeft gedeeld. De zus, de enige goede vriend met wie de Prado een haat/liefde verhouding had. De stille liefde van Amadeu.

“Nachttrein naar Lissabon” is geen makkelijke lezend boek. Het vereist enig geduld maar op een gegeven moment wordt je gegrepen door het echte verhaal achter Amadeu de Prado en dan ben je als lezer ook verkocht. Dan openbaart zich een mooi geschreven boek waar ook een behoorlijke filosofische inslag in zit.
Alle belangrijke vragen des levens worden gesteld: liefde, zelfstandigheid, aanhankelijkheid, dood.

Pascal Mercier weet als schrijver te boeien met een mooi beeldend taalgebruik. Scenes worden zeer beeldend beschreven en je voelt de warmte en schoonheid van Lissabon, zoals Gregorius dat ook ervaart.
Een aanrader voor degeen die een boek meer dan 1 keer willen lezen.
#### (4/5)