Archive for september, 2007

3 Dagen

Ome Job heeft een ideetje. Ome Job is, zoals jullie allemaal weten, de burgervader van de metropool Amsterdam. Ome Job doet er (in principe) een goede job. Hij heeft Amsterdam door zware raciale noodweer geleidt, gebruik maken van zijn ueber polderpolitiek van pappen en nathouden.
Ome Job is dus een man van aanzien. Huilde op de begrafenis van Theo van G., schudde haden met autochtonen, allochtonen, politici, criminelen en andere vertegenwoordigers van de o zo kleurrijke amsterdamse bevolking. Daar waar wij, provincialen, geen benul of sjoege van hebben.
Ome Job heeft een nieuw idee om het toerisme weer een positieve impuls te geven. Toeristen komen namelijk naar het Amsterdamse om te snoepen van wat moeder aarde ons te bieden heeft en dat waarschijnlijk nergens anders te koop is: paddo’s. Ome Job stelt vast dat een ieder die paddo’s koopt, eerst 3 dagen moet wachten voordat het tot nuttiging van dit geestverruimend spulletje overgaat.
3 dagen bedenktijd. Wat een flauwekul! Als we niet oppassen wordt dit de voorbode van nog meer bedenktijdperiodes. Heb je bij de appie happie je boodschappen gedaan, breng het na 3 dagen terug als je de verpakking toch niet mooi vindt. Koop een biertje op het Rembrandtsplein, breng het na 3 dagen terug omdat het geen Amstel bier is, ons bier.
Heb je een kind gebaard spoel het na 3 dagen door de wc, omdat je jezelf toch niet in staat acht haar of hem een mooie toekomst te geven.
Zou zo’n terugdraai actie ook met politici kunnen? Als we naar drie dagen niet tevreden zijn omruilen?

Charleroi

Liefde in plaats van oorlog. Wie wil dat niet? Is dat niet een eeuwenoud ideaal wat, wellicht, nooit haalbaar zal zijn? Maar gelukkig zijn er altijd nog mensen die het ideaal proberen te verwoorden, of te verbeelden. Soms geslaagd, soms niet. Maar ook wel eens provocerend. Vogue Italia probeert het maar eens op een provocerende manier. Zijn de foto’s echt in Irak genomen? Of zijn ze in de Cinecitta studio’s te Rome een paar dagen aan de slag geweest? De site en foto’s zien er in ieder geval gelikt uit.
Is het dan te begrijpen dat een meisje van 10 bevalt van een kind? Ach, Charleroi. Als ik die naam hoor zie ik alleen maar troosteloze wijken, werkeloosheid van 98,8%, verveling, geen scholing. En wat doe je dan als puberende jeugd tussen al dat geur van vergaand steenkolen en ijzer?
Ontdekkingsreis maken..

Spanning

De trein zweeft hobbelend door midden Nederland. Links groen, rechts groen. Een koe in de wei. Een stel schapen. Paarden bij elkaar. De geur van patat. Honger.
Kibbelende meisjes. Geeuwende mannen. De geur van de man in de straat (of trein) omringt ons. De trein stopt. Op tijd. Mensen komen, mensen gaan.
Giebels in de bank. Jonge-meisjes-geur. Hippe kledij. De trein vertrekt.
“spannend hè,” zegt de één.
“ja,” zucht de ander.
Koopavond in Utrecht.
Altijd spannend

Linda en Tanja

Linda en Tanja. Twee vrouwen met een totaal verschillend zelfgekozen leven. En opeens even in het nieuws.
Linda de M., altijd in het nieuws, aanwezig, op jacht naar geld en roem is even ‘sabbitical’ van haar hubby, Sandor. Zo gaan die dingen in sjeubizniz. Blijkbaar. Linda is niet vies van publiciteit, de hele familie trouwens niet, en haar drijfveer is het zoveel mogelijk verdienen van geld (niet gelogen, dat is echt zo). En nu is zij even ondergedoken omdat het een drempeltje in de relatie is gekomen met haar hubby.
Roddels drijven boven over vreemdgaan, andere mannen, teveel werk en noem maar op. Linda wil even tijd voor haar zelf. Dat mag ze vragen.
Of ze het krijgt, is een andere vraag.
En dan Tanja N., al vijf jaar ondergedoken in de Colombiaanse jungle en actief lid van de FARC, een groepering die vecht voor de vrijheid van Colombia. Nou ja, met geweld, moord, doodslag, ontvoering, afpersing, uitbuiting willen ze dat bereiken.
En toch, in de jungle hebben ze alles, contactlenzen, internet, fotocamera’s, sex. Dus zo ondergedoken is het ook weer niet. Leven als een guerillero roept romantische denkbeelden op. Maar bij het zien van haar beelden weet ik dat zo net niet. Om haar nu gelijk voor gek, debiel en idioot te verklaren is simpel. Een soort triestigheid vond ik het wel hebben. Misschien op de lijzige manier van spreken: “ik denk dat ik hier nodig ben.”
Tanja en Linda, de een leeft in barre omstandigheden (denk ik) de ander in overdadige luxe. Maar ze hebben er wel allebei zelf voor gekozen.
Dat dan weer wel.
Rare wereld.
Rare mensen toch, zo nu en dan.