Voor 280 miljoen dollar (!) heeft radio/muziek gigant CBS het social music network LAST.FM overgenomen. Net als vele andere (nederlanders) maak ook ik gebruik van LAST.FM. Hier ontdek je nieuwe muziekjes, herontdek je ook oude vergeten tracks en kun je elkaar bestoken in de ‘shoutbox’.
LAST.FM telt nu ruim 20 miljoen gebruikers. Voornamelijk jongeren en dat is wat CBS zoekt. Het is een mooi systeem. De muziek die je op jouw pc draait wordt ‘gescrobbled’ naar Last.fm en zo krijgt het systeem aldaar een ‘vingerprint’ van jou en laat op je persoonlijke pagina dezelfde soort muzikanten zien.
Het begon ergens in 2002 en als is het voor een laag bedrag verkocht (in vergelijking met de verkoop van YouTube aan Google is dit een schijntje), maar een leuk bedrag voor de bedenkers.
CBS zegt dat er niets zal veranderen, maar er zullen meer gesponsorde kanalen komen en de advertenties zullen wellicht prominenter aanwezig komen.
Die 280mio moet toch ergens van betaald worden.
Resumé: bedenk iets leuks voor internet en je bent in no time een zakcentje rijker.
Lijkt het wel.
(bron)

Het was een zomerse zaterdagmiddag vele jaren geleden. De straten kleurde oranje. San Marco en zijn kornuiten speelden de finale in Duitsland.
De kroeg was gezellig en druk. Hartje Amsterdam. Bitterballen, bier, brallen. Je hoefde geen verstand van foebal te hebben. Elke macho gaf wel een spoedcursus. De goal van Marco bracht iedereen in vervoering. Toen keken we nog op een klein tv schermpje van zoveel bij zoveel.
“Wij” werden europees kampioen.
De zon scheen. Het was 21 juni 1988. De langste dag van het jaar. Toen. Na de euforie binnen, naar buiten. De zon scheen. De stad was gezellig druk. Toeterende auto’s. Iedereen was blij. Vlaggen. Rood-wit-blauw. Patriotten zijn we altijd geweest.
De taps stonden buiten. Het bier vloeide. De handdrukken met onbekenden. De Hi-Fives met medelanders.
Overal muziek. De speakers naar buiten gericht. Bars, woonhuizen, woonboten. Die laatste wisten niet wat hun 24 uur later zou overkomen.
Mijn troep danste de hoek om. Een straat langs een van de grachten. Daar hoorde wij Michael’s “I’m Bad” schallen. Zij zag mij. Ik zag haar.
Ik wiegde mijn heupen naar haar toe. Armen om haar studentenlijf. Hand op haar kont. Haar hand op mijn kont. Haar donkerblauwe ogen lieten mij niet los.
Glimlachen op zo’n korte afstand is heftig, heeft iets erotiserends. We dansten onze eigen weg. Degeen met wie we waren lieten we achter ons. Of zij ons.
“Gefeliciteerd,” sprak ik met enigszins dubbele tong.
“Ja, jij ook!” giebelde ze.
We zweefde een eettent in. Eén van de miljoenen Gaucho’s.
“Soms denk ik wel eens, er is maar 1 vreet tent in Amsterdam,” zei ik
“Ik ben dol op vlees,” sprak ze gulzig, terwijl haar doorbakken biefstuk dampend op haar lag te wachten.
Afrekenen. De kroeg in, de kroeg uit. Disco in. Wat was de hit van 1998 ook alweer?
Patatje halen bij de enige patatboer in Amsterdam, daar in de voetboogsteeg. Ik kuste de mayo van haar zachte mond. Ze sloot haar ogen. Haar koele tong beroerde de mijne. Ketchup op mijn jack.
“Lekker patatjes!” fluisterde hees.
We liepen verder, hand in hand. Iedereen keek om, leek het wel.
“Ze kijken allemaal, waarom?” vroeg ze.
“Kopje thee?” vroeg ze toen we bij een pand aangekomen waren.
“Je woont hier?” vroeg ik.
Haar tong maakte een geluid tegen haar gehemelte. Sukkel.
Ik zit boven. Het water kookt. Het is stil.
“Wat een dag,” zeg ik om de stilte te doorbreken. Ze legt haar vinger op mijn mond. Zoenen.
Ik lig in haar bed. Haar warme lichaam beweegt zich boven mij. In het flikkerende licht van de neonreclame buiten straalt haar opwinding. En de mijne.
Ik streel haar lichaam. Mijn handen volgen haar vrouwelijke lijnen. Mijn lichaam gloeit onder haar strelingen. Haar zachte lippen proeven. Zij smaakt naar meer. Haar tintelende vrouw-zijn. Overgave van beide kanten. Geen rem.
“God, wat ben jij lekker,” hoor ik mijn hese stem in haar kleine kamer zeggen.
(..)
Ik open mijn ogen. Ruik de zoete geur van broodjes en koffie. Ze zit aan de tafel. Het is een 1kamer-kamer. Ik glimlach. Zin in ontbijt. Honger.
We zitten aan tafel. Haar hand streel mijn been. Haar zachte dijbeen is verleidelijk, ultiem en heerlijk. Haar donkerblonde haar valt over haar schouders.
Ze kijkt van me weg: “ik heb een vriend, dus…,” sprak ze zacht.
“Ik ben jaloers op hem.”
“Waarom?”
“Die hand op mijn billen, het moment, het gevoel, en jij?”
“De blik in je ogen, het moment, het verliezen van tijd en vergeten van omgeving.”
“Tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid.”
“Maar dan wel een zeer prettige, die ik euh… zal…euh…vergeten..”
We keken elkaar aan. Dat was het dan. Een lach. Een gevoel van..ja van… Een traan. De innige omhelzing. Nog één keer haar geur. Haar stem.
(..)
In de trein terug naar het boerendorp schijnt de zon het raam binnen. Het Naardermeer kleurt groener dan groen. Ik glimlach. De conducteur knipt mijn kaartje: “jij hebt je overwinning al binnen, zo te zien,” hoor ik hem zeggen.
Ik kijk naar buiten. De trein dendert voort. Geen tijd om stil te staan. We gaan van station naar station.
Vaak op schema, maar soms met een onverwachte omleiding.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.