Na een dag lang vertoeven in het altijd gezellige kantoor te Leiden stap ik moe en voldaan in de trein.
Altijd leuk om na een korte reistijd op Schiphol aan te komen en al die mensen te zien die met grote en kleine koffers op weg gaan of op de weg terug zijn.
Maar, rond etenstijd is er dan niets ergers om tussen de weeeige eetlucht te zitten van de namaak sjinees, die voor veel te veel geld een bakkie pleur aan de uitgehongerde reiziger geeft.
En jij zit daar middenin, je doet verwoedde pogingen het hongermoment uit te stellen tot je thuis bent. Helaas. Lukt niet. Dan, bij Duivendrecht (‘kijk daar staat die 020-hut’) komt er nog eens patat, kroket en warme broodjes lucht overheen en je bent
reddeloos verloren.
Honger slaat toe. En al je eterijen zijn op. Zelfs de appel en de mandarino zijn niet meer in het etenstasje aanwezig. En dan is het ook nog eens warm in de trein. Mannen van bedenkelijk allooi komen binnen en de zurige zweetlucht die hun omringen drijven ook nog je neus binnen.
Ramen gaan weer dicht, omdat het toch wel heel veel herrie maakt, zo’n voortsnellende intercity. Gelukkig word je gered door het vrouwvolk. De zomergeuren van D&G, DKNY, Nivea of andere zonnebrand en parfum strelen mijn hersenen. De jonge vrouwen die met hun zomerse zomerkleuren de coupé verblijden met hun aanwezigheid. Hun giebels, blijde ogen, mobieletelefonades met onbestemde vriendinnen die ze zooooohooo lang niet meer gesproken hebben, dus alles wordt uitvoerig besproken. De zomerse zomertruitjes, die niets te raden overlaten, met hun broek tot ver onder hun bekken, om zo een onbevangen blik te hebben op de kijk-mij-eens-een-strakke-buik-en-lekker-strak-geschoren-hebben onderlijfje.
Kijk, dat maakt de reis naar het binnenland van zomers Nederland weer een beetje goed.

Na de zaterdagschool was het s middags leuk toeven in de kroeg een straat of wat verderop. De Amsterdammers in de groep weten wel die tentjes te vinden (dachten wij als boertjes van buut’n).
Even na vier uur (in den middag) kwamen we binnen. Ik zag haar al zeggen. Lange zwarte haren, grote borsten, een blik in haar ogen die alles wilden.
Een britse jongedame, kernfysica -ook dat nog-, in de stad voor één of ander congres. Het zal allemaal wel. Later hoorde ik dat vanaf het moment we naast elkaar zaten we niet van elkaar af konden blijven.
Het zal wel.
Later die avond, na het pizza eten (je doet niet anders in de grote stad als je jong bent en geen geld hebt) zwalkten we de stad. Ik deed haar handschoentjes aan, ze keek vertederd. We zoenden. Haar gulzige lippen kregen geen genoeg.
Eerst nog wel iets kopen voordat we haar hotelbed in doken. De eerste de beste sexsjop had toevallig datgeen wat we nodig hadden.
“Tasje eromheen?” vroeg de sjebbie man achter de de toonder, die verbaasd keek naar dat dwaze stel (hij met schoolboeken tas, zij met zichzelf)
“nee, het is voor direkte consumptie,” antwoordde ik gevat.
Een kroeg of vier verder en het dubbel aantal bier slenterde ik door een donkere steeg. Ze wauwelde wat in een taal die ik niet meer kon verstaan.
Mijn contactlenzen brandden in de ogen van te lang, te droog, te pijnlijk, te oud en te versleten zijn. In het hotel, haar kamer.
Ze kleedde zich uit in het donker: ridiculous, riep ik. Blijkbaar hoort dat zo. Vreemd.
Haar koude lijf drong ze aan mij op. Haar borsten leken niet zo groot als ik dacht dat ze waren. Na wat gefriemel, gezoen, gelik en gewrijf begon de teveelheid aan drank zich meester te maken. Het draaide in mijn kop. Alles draaide. En dat was dan ook alles wat bewoog.
De laatste trein was al weg, de eerste vertrok 6 uur later. En die verdomde lenzen…
Ik dacht: wat doe ik hier.
Zij zei (met een traan in haar ogen): “why doesn’t anybody wants to fuck me.”