Archive for maart, 2007

Wat als…

What…If…Toen
De DJ draaide de lichten langzaam lager. Tijd voor een onvervalst schuifelplaatje, zo heette dat in die tijd. De ruimte baadde in een soft romantisch licht. Ze bewoog langzaam naar hem toe, hij dacht: ‘ik wil wat drinken’. Zij dacht daar anders over. Pakte zijn hand, keek hem aan. Haar grote mooie groene ogen hielden zijn aandacht vast. Haar dwingende handen.
Ze vleidde haar lichaam tegen hem aan, haar armen sloten zich om zijn middel.
“Vind ik nu echt ons nummer,” fluisterde ze in zijn oor. Dat vond hij ook, maar durfde niets te zeggen. Hij vond haar al een tijdje leuk, grappig, aantrekkelijk.
Verlegen legde hij zijn handen op haar schouders, ze zuchtte en pakte zijn handen en deed ze zelf maar om haar middel.
“Niet zo verlegen, hè, zo wordt het nooit wat,” haar stem klonk als een zoete waterval in zijn oren.
Hij voelde hoe haar zachte handen zijn rug streelden. Jammer dat hij een veel te dikke trui aan had. Zijn handen vonden zijn weg over haar rug. Haar zachtzijden bloes, haar spijkerboek. Haar heerlijke billen.
Haar adem vulde zijn oor. Zijn handen volbrachten de zoektocht toen deze de weg onder haar bloes haar warme zachte meisjeslichaam streelden. Ze liet het toe. Hij liet het gebeuren.
Zij trok hem dichter tegen hem aan. Hij voelde de vormen van haar lichaam, hij voelde wel meer. Opwinding. Het leek wel of zij de enigen op de dansvloer waren. De wereld om hen heen bestond niet meer. De discobol verlichtte een dieprode sterrenhemel. Zij alleen.
Haar rode haar kriebelde in zijn nek. Het voelde goed. Anne-M., hij fluisterde haar naam.
De muziek hield op, ze lieten los, even later. De wereld om hen heen ontwaakte. Blikken die hen aankeken. Gegiebel. De vraag zoemde door de schoollucht, zouden ze?
Nu
De tuin staat in bloei. De zon straalt een zachte voorjaarswarmte. De radio speelt het liedje dat hem weer terugbrengt naar die ene avond. Die ene avond dat hij de kans had om de vrouw van zijn dromen te veroveren, te beminnen.
Wat als ik toen niet zo verlegen was in en met de liefde, met de vrouwen, dacht hij. Wat dan. Wat dan?

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Vet Gezellig

“met marjolein”
“..”
“ja joh het was vet gezellig”
“..”
“hun waren in het sjiek en wij in half sjiek, ik had mijn spijker gilet aan en roesjes bloes en rokje, hun liepen met zijn twaalven voor ons uit, alsof wij de baas waren. Toen stopten ze en gaven ze ons een tulp met handkus, echt onwijs flauw, vet gezellig”
“..”
“eten bij donatella’s , da’s daar en daar”
“om zes uur gingen we daar naar binnen, echt gezellig”
“nee onwijs lekker eten”
“….”
“nee gewoon drie gangen menu, ik nam een tomatensoeppie, maar ja met pesto, ben ik onwijs allergisch voor, stom hoor dat hadden ze moeten weten”
“….”
“nee was al gesmolten, zag ik niet meer, dus ik wilde een karaf water en heb zo een stuk of 2 opgedronken”
“…”
“ja joh, vet flauw, maar gezellig”
“….”
“heerlijk eten hoor, tot een uur of elf en toen naar daar en daar gegaan, hebben we nog een uurtje gezeten ben toen met Caroline naar huis gegaan, was echt vet geslaagd”
“…”
“o ja ben vorige week een kilo afgevallen, rielekst hoor”
“ook bij het eten joh, ik kreeg maar een halve pizza op.”
“…”
“ja zo gaat het wel lekker.”
“…”
“nee zij heeft een hele kale kamer, alleen een bank, maar vet gezellig”
“….”
“maar kan ik vrijdag bij Mark eten, vind ik gezelluuuuug”
“…”
“ja okay, mooi”
“…”
“ja joh, we zien wel, doeii”

(18.45 – Intercity Schiphol Amersfoort tussen Duivendrecht en Naarden Bussum)

..omdat zij er anders overdenkt.

couple_beach_fade.gifHaar naakte rug glinsterde in de zon. De zonnebrand factor zoveel deed zijn werk. Geen rode vellen, geen verbrandde huid waar zijn lieve lieve vriendinnetje last van kon hebben. De zomer was in volle hevigheid aan het vieren dat zij op het strand waren. Geroezemoes om hem heen. Geur van patat, zonnebrand en kruidige gehaktballetjes vulden zijn neus.
Zijn wijsvinger gleed van haar schouder, schouderblad, ruggewervel, kuiltje in haar rug tot haar bikini broekje. Haar benen.
Zucht.
Ze draaide haar hoofd naar hem: “het is fijn om bij jou te zijn,’ fluisterde ze.
Hij zuchtte diep, ja dat vond hij ook. Niets in de wereld was mooier dan dit moment. Haar ogen. Die lieve blik die hem deed smelten. Haar glimlach. Niemand zag dat, hij wel. Haar glimlach.
Ze draaide zich een kwarslag. Rustte nu op haar zij. Keek hem aan. Hij strekte zijn hand uit naar de hare. Vingers vinden elkaar. Houden elkaar vast.
Zijn hart klopte hevig, zag haar borsten. Licht in zijn hoofd, opwinding.
Hij kroop naar haar toe. Het warme zomerstrandzand schuurde zijn lichaam. Hij keek haar aan. Hij dacht dat hij van haar hield, niemand gaf hem het gevoel van intens geluk, vertrouwen, warmte.
“ik ben blij dat je mijn vriendje bent,” hoorde hij haar zeggen.
“het voelt goed om jou vriendje te zijn, lief,” hoorde zij hem zeggen. Zijn handen streelden haar donkere haar, haar zachte gezicht.
Haar blik ernstig: “maar niet meer dan dat hè, niet meer dan dat, je weet dat ik verder niets wil.”
Hij zuchtte.
“met mij zul je niet gelukkig worden,” haar woorden dwarrelden door de lucht.
“soms denk ik daar wel eens anders over,” zijn eigen stem klonk schor.
Ze zuchtte, liet zijn vingers los. Ze ging zitten. Op haar donkerblauwe badlaken met opdruk: Frisco Beach Babe.
Haar benen opgetrokken, ze keek hem aan, met haar gezicht op haar knieen.
“voor mij niet. Het is fijn om met je om te gaan, om me je te eten, met je naar de film te gaan. Ja zelfs vindt ik het heerlijk met je te vrijen, maar meer zit er niet in. Je weet allang dat het niet om jou gaat, maar ik voel me nog niets voor een echte relatie.”
Hij hoorde haar, hij wist het. Ze had het wel eens eerder gezegd.
“ben blij dat tenminste de sex goed is,” glimlachte hij.
Ze legde haar hoofd op zijn borstkas. Haar hart trilde door zijn zomerlijf.
Hij keek naar de strak blauwe lucht. Condens strepen van de vliegtuigen kris kras voor zijn ogen. De geluiden van het strand werden duidelijker. Kinderen speelden, de zee ruiste. De geur van patat.
Hij moest opeens ontzettend pissen.

Geen gebrek aan.

“Een gebrek aan zelfvertrouwen is een karakterfout die ik niet ken”
- Ilja Leonard Pfeiffer (2002 – Vrij Nederland)