Archive for september, 2006
Onmerkbaar verandert het landschap. Je ziet het eigenlijk amper. Maar als de zon zijn lage laatste stralen op ons uitperst dan zie je het. Een gouden gloed over de bomen. De bladeren die traag verkleuren van groen naar geel naar donkerbruin.
Vogels die zich groeperen om samen naar een ander oord te vliegen, meestal warmer. Onrustig draaien ze met zijn honderden rondjes boven de snelweg, het weiland of de kerktoren. Andere sluiten zich erbij aan.
‘s Morgens stap je de deur uit en je ruikt de frisse ochtenddauw. De dagen worden korter, onmerkbaar.
De herfstkou sluipt het lichaam binnen. Het wordt weer tijd voor erwtensoep, boerenkool en andere winterse happen.
Wijn wordt gluhwein, bier wordt bokbier. Buiten zitten wordt binnen zitten en naar buiten kijken.
En de winterkleding kan weer op een grijpbare plek gelegd en gehangen worden. Sandalen worden dichte schoen, of laarzen.
De regen voelt koud aan. De kachel gaat weer aarzelend zijn best doen.
(photo courtesy of Eric Pfeiffer)
“Om tot groei te komen, tot iets nieuws, moet je jezelf steeds verdrinken, als het ware. Het meisje dat in verleiding komt, het onverschillige meisje, het radeloze meisje. Maar ook het meisje dat zit te huilen bij de kachel, het meisje dat afwacht moet je vermoorden. Alleen daarna kun je komen tot het gevoel dat het allemaal houdt snijdt, dat het zin heeft.
Het gevoel dat je met je werk de wereld een beetje mooier kunt maken.” Zegt Zij.
![]()
Zaterdag; dan ga ik je zien, je horen, je ruiken, je bewonderen. Verdrinken in… in….