Archive for mei, 2006
Foto’s maken vind ik leuk. Maar met flitsfoto’s heb ik altijd moeite gehad. Te fel, te onecht. Maar ook hier staat de techniek niet stil.
Nikon heeft speciaal voor mij een flitser gemaakt (de sb600). Hoef ik alleen maar op de camera te schuiven, vast te zetten, aan te zetten. Op de otomaat en fotoflitsen maar.
Niks teveel licht, niks wit, niks rooie ogen. Gewoon zoals het hoort: acht diffuus licht, natuurlijk.
Ik ben blij!
Het boodschappen doen was enerverend. Zij kende de winkel op haar duimpje. Hij zou koken. Iets wat zij lekker vond en hij wel wilde maken. Dat was de deal.
Het karretje was bijna vol, wijn, kaas, groen, geel en rood. De bliep bliep deed het goed. De afrekenpaal was al een hilarisch hoogtepunt. Ondeugende opmerkingen.
Thuis bij haar, een moderne maisonnette met dure smaak, kookte hij als Jamie O. (die hij haatte). De wijn smaakte lekker. Het zachte vlees, zacht. De groente groen.
De muziek deed de rest. De Nespresso was voor hem een ontmaagding. Dat vond-ie wel lekker. Zij was niet anders gewend.
Later op haar JdB-kunstoflederenbank met streepjesdesign. Ze kroop tegen hem aan. Dat vond hij fijn. Haar lieve parfum, haar zachte haren. Dichtbij.
Ze babbelden, alsof ze elkaar al eeuwen kenden. Over dit en dat, over weer en geen weer, over vroeger en later.
“En nu?” vroeg ze.
“Nu,” antwoordde hij
“Wat zou je het liefste willen, nu,” zei ze. Hij zuchtte.
“Bij jou blijven, dat zou ik wel willen,” antwoordde hij tenslotte.
“Oh, en dan?” ze keek hem uitdagend aan met haar oceaandonkerblauweallesverzengende ogen.
“Niet alleen voor de sex, maar om bij je te zijn, je te ruiken, diep in de nacht je snurkjes horen, je warme lichaam tegen me aan te voelen,” sprak zijn donkere stem.
“Dus bruut nemen is er vanavond niet bij,” fluisterde ze in zijn linkeroor.
Hij lachte, nee dat was hij dit keer niet van plan.
‘Denk je aan die dikke witte vrouw van je?’ Diop lacht. ‘Je bent een rare man. Doe niet zo gek en kom gewoon mee. Je zult het leuk vinden. Alle mensen die daar komen zijn dol op Afrika. Alles wat te maken heeft met Afrika vinden ze mooi. Als wij dansen is het een Afrikaanse dans, als wij trommelen zijn het Afrikaanse ritmes en als wij ze neuken is het Afrikaanse seks.’
Ik zeg niets. Ik kijk het raam uit, naar het grijze pleintje.
‘Je doet het? Mooi. Zullen we zo gaan? We moeten een beetje opschieten, weet je. We zijn al laat.’
Diop heeft haast of hij slaapt. Als ik opsta, vraagt hij hoe laat het is, het is altijd veel te vroeg. Als ik terugkom, is hij het huis nog niet uitgeweest, maar als hij in actie komt moet alles snel.
Ik wil naar de tramhalte lopen, maar Diop houdt z’n pas in, haalt een kleine bos sleutels uit zijn zak en loopt naar het fietsenrek voor onze deur.
‘Kom, we gaan met de fiets, dat is sneller.’
Hij zegt:
Binnen het Europees parlement is er een ingeburgerd gebruik waardoor één maal per maand het volledige Europese parlement met alle medewerkers en een bijna complete kantoorinventaris voor enkele dagen verhuist van Brussel naar Straatsburg. De enige reden hierachter is dat Frankrijk dit zo graag wil. 99% van de rekening – op jaarbasis ongeveer 200 miljoen euro – wordt toch betaald door de andere aangesloten landen.
Thans heeft een aantal europarlementsleden van verschillende partijen en uit verschillende landen een actie op touw gezet om aan deze belachelijke geldverspilling een eind te maken. Zij hebben hiervoor één miljoen handtekeningen nodig zodat dit onderwerp op de agenda van de Europese commissie kan worden gezet.
Binnen 2 dagen zijn er een kleine 25000 handtekeningen binnen maar dit moeten er dus één miljoen worden.
Daar zijn wij het dus van harte mee eens: surf naar www.oneseat.eu, onderschrijf het initiatief om deze geldverspillende waanzin tegen te gaan!
