Een jaar kan vreemd verlopen. Dat weet ik nu al.
In het begin van 2010 hadden we mooie plannen: de volkstuin met allerlei lekkere groenten, bloemen en ander eetwaar te laten groeien en bloeien. Zelfs de exotische aardappelen werden gepoot. En ook de vakantie werd vooral niet geboekt. Dit jaar vrij en blij met de tenttrailer eropuit. Zorgeloos.
Maar we hielden geen rekening met wat onverwachte feiten. Een werkloosheid, de beide vaders die kort na elkaar het aardse voor het hemelse verruilden. En dat je uitgerekend een dag voor één van de begrafenissen een succesvol sollicitatiegesprek hebt.
Een bizar verloop van gebeurtenissen. Plannen die gemaakt zijn, maar niet uitgevoerd worden. Niet vanwege het gebrek aan tijd, maar het gebrek aan energie. Of de inspiratie om nu eindelijk eens die tegeltjes achter de keukenwasbak te plakken. Het al jaren niet zo goed functionerende Ikea opklapbed wegdoen. Een creatief in te richten hoek met een afgedankt stuk tafel hergebruiken om er een leuke klushoek van te maken.
Alles blijft een beetje liggen. De aandacht is op andere zaken gericht. De focus ligt ergens anders, om het in 2010-taal te houden.
Een moeder die haar man mist, een schoothondje koopt die vervolgens vier weken later wordt opgevreten door een grote hapgrage hond. Een ander moeder die door haar beroerte niet meer thuis kan wonen en na het overlijden van haar man moet verhuizen naar een verzorgingstehuis. Zij raakt in een paar dagen alles kwijt: echtgenoot, huis en bovenal haar zelfstandigheid.
Dat 2010 voor mij snel voorbij mag gaan, lijdt geen twijfel. Maar we blijven optimistisch. Uitgerekend wij hadden het mooiste juni weer om in Nederland op vakantie te zijn. Het debuut-kamperen was een groot succes. En dat vond ook dat kleine rode monster: Valentino, die met ons vakantie vierde.
Maar ook de kleine vooruitgang van moeders in het verzorgingstehuis, die niet meer als een kasplantje zit, maar nu ook zelf initiatief toont. De moestuin die courgettes uitspuugt: elk denkbaar recept van, met en door courgettes hebben we wel gehad. En natuurlijk de vrienden die subtiel de focus op andere zaken leggen: het eten, een korte vakantie bij hen in de buurt.
De wijnboer om de hoek die allerlei lekkere wijnen in petto heeft en dat vol blijft houden. Niet dat het dal zo diep, donker, vochtig was, maar al die gebeurtenissen kosten emotie, en deze emotie kost bakken met energie. Alsof je jezelf een achterna loopt en soms rent.
Er zijn gelukkig genoeg dingen die de eindspurt naar 31 december 2010 leuk gaan maken. Maar het zijn vooral de kleine dingen die het prettig maken, zaken waar je voorheen niet zo oplette. En die je nu laten glimlachen: een goed boek, een leuke film, een fijn glas wijn, een geslaagd diner (voor twee).
En vooral, het terugvinden van wat inspiratie om dit (b)log weer vol te schrijven met observaties en verzinsels.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
