Week van het schrijven: 4 tot 12 september 2010

Schrijfweeke2010

Zaterdag start de vierde Week van het schrijven. Onder het motto ‘Van Au tot Zzz – een leven lang schrijven’ vinden er van 4 tot 12 september meer dan honderd (!) activiteiten plaats op het gebied van creatief schrijven. Van Groningen tot de Belgische Ardennen, van Alkmaar tot Middelburg worden er gratis schrijfworkshops, open dichterspodia, schrijfwedstrijden en -wandelingen, (online) spreekuren en zelfs complete schrijfdagen georganiseerd voor beginnende en gevorderde schrijvers.

Het complete overzicht vind je hier

wat ik zoal tegenkom onderweg

de spits krant jongen die elke ochtend het krantje aan je geeft. of je wilt of niet.
de conducteur die ongeinteresseerd tegen een hek aan leunt.
de machinist die eenzaam op zijn ‘bok’ zit.
de twee mannen die elke dag tegenover elkaar zitten, collega’s, en steeds meer op elkaar gaan lijken.
de jongen met de blue tooth oortelefoon met gillende muziek die iedereen moet horen.
de blonde chick met haar chanel.
hij die ian mcewan leest en geniet van de taal in ‘zaterdag’ (oh, dat ben ik dus).
de konijnen die naar de trein kijken vanaf de wielerbaan.
iedereen die in een volle trein op zoek is naar een bank voor zichzelf.
dat niet gaat lukken in de ouwe aftandse gele dubbeldekker.
(werk: daar schrijven we niet over)
de zwervers met hun aldi tas met ditto bier.
de smullers medewerkers: de intelligentie waar je jaloers op wordt.
de ex-ns man die tevreden naar de 4029 kijkt.
de omroepster die het heeft over een ‘intracity naar schiphol’
de dikke man die een berehap eet.
en een frietje met.
de jonge meid met haar zara tas.
haar jonge vriendje die verwachtingsvol naar haar kijkt.
een trein die ‘anneke’ heet.
de kleine jongen die plast op de bank in de trein.
opa en oma die snel weglopen.
het tevreden piepen van de ov chip paal.
weer 20 euri afgeschreven.
gelukkig heb ik een jaar traject kaart.
een ondergelopen garage en berging.

Twee Duizend En Tien

Een jaar kan vreemd verlopen. Dat weet ik nu al.

In het begin van 2010 hadden we mooie plannen: de volkstuin met allerlei lekkere groenten, bloemen en ander eetwaar te laten groeien en bloeien. Zelfs de exotische aardappelen werden gepoot. En ook de vakantie werd vooral niet geboekt. Dit jaar vrij en blij met de tenttrailer eropuit. Zorgeloos.

Maar we hielden geen rekening met wat onverwachte feiten. Een werkloosheid, de beide vaders die kort na elkaar het aardse voor het hemelse verruilden. En dat je uitgerekend een dag voor één van de begrafenissen een succesvol sollicitatiegesprek hebt.

Een bizar verloop van gebeurtenissen. Plannen die gemaakt zijn, maar niet uitgevoerd worden. Niet vanwege het gebrek aan tijd, maar het gebrek aan energie. Of de inspiratie om nu eindelijk eens die tegeltjes achter de keukenwasbak te plakken. Het al jaren niet zo goed functionerende Ikea opklapbed wegdoen. Een creatief in te richten hoek met een afgedankt stuk tafel hergebruiken om er een leuke klushoek van te maken.
Alles blijft een beetje liggen. De aandacht is op andere zaken gericht. De focus ligt ergens anders, om het in 2010-taal te houden.

Een moeder die haar man mist, een schoothondje koopt die vervolgens vier weken later wordt opgevreten door een grote hapgrage hond. Een ander moeder die door haar beroerte niet meer thuis kan wonen en na het overlijden van haar man moet verhuizen naar een verzorgingstehuis. Zij raakt in een paar dagen alles kwijt: echtgenoot, huis en bovenal haar zelfstandigheid.

Dat 2010 voor mij snel voorbij mag gaan, lijdt geen twijfel. Maar we blijven optimistisch. Uitgerekend wij hadden het mooiste juni weer om in Nederland op vakantie te zijn. Het debuut-kamperen was een groot succes. En dat vond ook dat kleine rode monster: Valentino, die met ons vakantie vierde.
Maar ook de kleine vooruitgang van moeders in het verzorgingstehuis, die niet meer als een kasplantje zit, maar nu ook zelf initiatief toont. De moestuin die courgettes uitspuugt: elk denkbaar recept van, met en door courgettes hebben we wel gehad. En natuurlijk de vrienden die subtiel de focus op andere zaken leggen: het eten, een korte vakantie bij hen in de buurt.
De wijnboer om de hoek die allerlei lekkere wijnen in petto heeft en dat vol blijft houden. Niet dat het dal zo diep, donker, vochtig was, maar al die gebeurtenissen kosten emotie, en deze emotie kost bakken met energie. Alsof je jezelf een achterna loopt en soms rent.

Er zijn gelukkig genoeg dingen die de eindspurt naar 31 december 2010 leuk gaan maken. Maar het zijn vooral de kleine dingen die het prettig maken, zaken waar je voorheen niet zo oplette. En die je nu laten glimlachen: een goed boek, een leuke film, een fijn glas wijn, een geslaagd diner (voor twee).
En vooral, het terugvinden van wat inspiratie om dit (b)log weer vol te schrijven met observaties en verzinsels.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

fryske gea

Een paar dagen Friesland. Stralend weer. Wij hebben geluk. Fietsen langs een groot deel van de 11-steden tocht. De kluun plaatsen, de bruggen, de vaarten. Je hoort de schaatsen schaatsen, het ijs kraken.
Maar ook een fietsenmaker die thee en koffie verkoopt voor een Euromuntje. Pijn in de billen van de vele kilometers op die Dokkumer fiets.

Visje eten bij de “Tjotter” in Harlingen, altijd een aanrader. De eindeloze dijk tussen de Zwarte Haan en de Westhoek. En ja, altijd wind tegen, zoals het hoort.

En de theehuizen die net gesloten zijn, als wij langskomen. Net alleen die dag, terwijl je snakt naar een heerlijke bakkie thee.
En de verdwaalde Amsterdammer die als ‘hobby’ een cafetaria runt. Boerenpatat serveert. “Ze eten hier alles met spekkies,” zegt hij over de verse ingredienten.
Hoe het is als Amsterdammer tussen de Friezen. “Ach, ze denken dat ik ze in de maling neem, en dat is natuurlijk ook wel zo, maar ze blijven vriendelijk.”

En ook de dorpjes met 5 huizen, waar mannen nog lekker in de motorkap van een ouwe mercedes kijken en knutselen.
Jaren 70.
Winkels met allerlei snuisterijen. Waar hele oude dinky toys nog te koop zijn. En hele oude radiotoestellen. Maar ook, winkelkarretjes zonder muntje. Een boten winkel die ook wasmachines en televisies verkoopt. Het kan daar allemaal. Charme. Het heeft wel iets. Het Bildt

Volgend jaar weer met de tenttrailer, maar een ander gedeelte van deze mooie provincie, dat deel met veel water en bomen, Smallingerland/Alde Faenen/Boarnsterhim. Als het dan weer 30 graden wordt, teken ik er voor.
Ik ben er nog niet klaar mee.